کتاب چهلمین نفر

اصغر فکور در کتاب چهلمین نفر، زندگی‌نامه‌ی داستانی شهید مجید بقایی، فرمانده‌ی قرارگاه یکم کربلا را روایت می‌کند.

این کتاب شامل 9 بخش می‌باشد و محتوای آن‌ها عبارت است از: زندگی‌نامه (تولد، دوران کودکی، دوران تحصیلات عالیه، مبارزات وی قبل از انقلاب، مسئولیت‌ها و نقش او در دوران جنگ، شهادت)؛ ماجرای مسابقه دوچرخه سواری در کودکی و ایثار مجید در بخشیدن دوچرخه‌اش به دوستش حمید، برای اینکه دوچرخه نداشت؛ جریان شکستن شیشه‌های ویترین سینماهای چند محل توسط او و دیگران در اعتراض به رژیم در اکران فیلم‌های مستهجن و فاسد؛ ماجرای پخش اعلامیه‌ها و سخنرانی روحانی مسجد در بهبهان که منجر به تظاهرات مردمی شد؛ رد و بدل کردن پیام‌ها با رمز و یافتن اسلحه‌هایی برای درگیری با رژیم پهلوی و فراری دادن مجروح انقلابی از دست ساواک؛ ماجرای محاصره شدن در منطقه ارتفاعات نیشداق و الله اکبر سوسنگرد و گریختن از دست دشمن؛ شناسایی کردن در منطقه حور در عملیات خیبر؛ ماجرای نشناختن وی توسط بسیجیان و برخورد عادی با او؛ شهادت وی در منطقه فکه و ماجرای دفترچه یادداشت او که اسامی 39 شهید را نوشته بود و چهلمین نفر نام خودش شد.

وقتی می‌خواهیم از سرزمینی بهتر بدانیم باید قصه زندگی آدم‌هایش را بخوانیم. اگر چه می‌دانیم ورق، ورق تاریخ شرح حماسه‌های مردم این سرزمین است. اما شاید هیچ دورانی را مثل سال‌های دفاع مقدس تجربه نکرده باشند. انگار در این سال‌ها فرماندهان به تنها چیزی که فکر نمی‌کردند پاداش‌های دنیوی بود. نه مدالی به سینه داشتند و نه حرف‌های عجیب و غریب می‌زدند. باور کردنی نیست که گاه تا آخرین لحظات زندگی برای عده‌ای ناشناس باقی می‌ماندند. قصه فرماندهان، قصه واقعی مردان پارسا و شجاع این سرزمین است.

خوبی و بدی آدم‌ها تا اندازه‌ای در همان بچگی آشکار می‌شود. نوجوانی که خوب تربیت شده و کنار سفره روزی حلال بار آمده است، می‌شود مجید بقایی که وقتی یکی از دوستانش دوچرخه‌ ندارد و از طرف هم‌ سن و سالانش تحقیر می‌شود، او دوچرخه خود را در اختیارش می‌گذارد و اجازه نمی‌دهد که دوستش از بقیه بچه‌ها خجالت بکشد. این دقیقاً تم و موضوع قصه‌ی نخست «چهلمین نفر» است؛ کتابی که چهاردهمین جلد از مجموعه کتاب‌های «قصه فرماندهان» به شمار می‌رود.

نویسنده برای ورود کتاب به سرنوشت‌سازترین مرحله زندگی شهید بقایی، شتاب فراوانی دارد. فکور در دومین قصه این مجموعه، از حضور مجید در گروه منصورون و جلسات پنهانی و نقشه‌های آنان برای سرنگونی رژیم ظالم شاه می‌نویسد. این قصه‌ها ادامه دارد تا بعد از پیروزی انقلاب اسلامی و آغاز جنگ تحمیلی عراق علیه ایران، مجید بقایی در لشکر اسلام حاضر می‌شود و فرماندهی قرارگاه کربلا را بر عهده می‌گیرد و در همین اثنا، عجیب‌ترین و استثنایی‌ترین شهادت برای او رقم می‌خورد. او نام 39 تن از همرزمان شهیدش را می‌نویسد و مقابل عدد 40 را خالی می‌گذارد. روزی که جای خالی را با نام خود پر می‌کند، خود به شهادت می‌رسد.

در بخشی از کتاب چهلمین نفر می‌خوانیم:

نمی دانم چطور شد که ناگهان به مجید نگاه کردم. یاد روزهای گذشته افتادم. دوره نجات غریق را با هم گذرانده بودیم. وقتی مجید زیر آب می رفت، آن‌قدر آن زیر می‌ماند که می‌ترسیدیم بلایی به سرش آمده باشد.
فرمانده ادامه داد:
- ... در ضمن باید بگویم که امکانات فعلی ما خیلی کم است.
با این حرف، حساب کار دست همه آمد. یعنی رفتن هرکس، دست خودش بود و برگشتنش دست خدا. مجید نگاه خیره‌اش را از روی نقشه برداشت و لبخند زد:
- با اجازه برادرها من اعلام آمادگی می کنم؛ البته اضافه کنم که من خصائلی که محمد آقا گفتند را ندارم.
فرمانده رو به مجید سر تکان داد. از عزت نفس مجید زیاد می‌دانست. برای دومین نفر، فرمانده منتظر نماند. می‌دانست که هر جا دکتر مجید باشد. من هم وبال گردنش هستم.