بله
در نشریه علمی - تخصصی مطالعات محیط زیست، منابع طبیعی و توسعه پایدار - شماره 4 (جلد اول)، اثر حضور نانو فیبر کربنی بر بهبود سنجه‌های گیاهی و شاخص‌های ریخت شناسی مورد مطالعه قرار گرفته است.
با توجه به نتایج مثبت اثرات نانو ساختارهای کربنی بر رشد گیاهان، در این پژوهش در غلظت‌های مختلف بر درصد جوانه زنی، طول ساقه، طول ریشه گیاه شاهی که استفاده گسترده‌ای در برنامه غذایی آحاد اجتماع دارد مورد بررسی قرار داده شد.
موضوع رشد و توسعه پایدار کشاورزی از مباحث مهم در حوزه محیط زیست و منابع طبیعی است که نگاه بخش وسیعی از صاحبان ادبیات علمی این حوزه را به خود جلب کرده است. در کشور ما، علی‌رغم فعالیت‌های صورت گرفته در سال‌های اخیر، فقدان تجربیات علمی و پژوهشی که تبین کننده مفاهیم و مباحث این حوزه باشد، احساس می‌شود.
صفات درصد و سرعت جوانه زنی طول ساقه و ریشه در پنج غلظت مختلف (در بازه 30 تا 150 میلی گرم در لیتر) مورد اندازه‌گیری و محاسبه شد. با افزایش غلظت نانو ذره از 30 تا 90 میلی گرم در لیتر، طول ساقه روند افزایشی نسبت به نمونه شاهد داشته که این امر را می‌توان به افزایش پدیده پرایمینگ نسبت داد. به نظر می‌رسد نانو ساختارهای کربنی باعث افزایش رشد سلولی در این گونه گیاهی شده و در توجیه این امر به نظر می‌رسد که این نانو ساختار همانند یک کانال، امکان ورود آب به درون سلول را فراهم نموده و پیامد این امر موجب رشد سریع‌تر و تقسیمات سلولی بذر شاهی می‌گردد. با استفاده آگاهانه و کنترل شده این نانو ساختار می‌توان گام‌های موثری در راستای تنظیم رشد و نمو گیاهان نمود.
تنوع بسیار گسترده شرایط سرزمین، از نظر آب، هوا، خاک، منابع آب، منطقه، رطوبت، ارتفاع و تجربه‌های نیروهای انسانی در کشاورزی و... همه و همه دلالت بر ظرفیت‌ها و امکانات بالقوه و بالفعل وسیعی دارد که قلب هر کسی را که برای این آب و خاک و این مردم می‌تپد و هیجان می‌آورد و بهره‌برداری از این منابع لایزال خدادادی را برای بهبود شرایط زندگی نسل‌های کنونی و آینده این سرزمین به صورت آرزویی در دسترس ولی مستلزم تلاش فراوان جلوه می‌دهد.
رشد و توسعه پایدار کشاورزی از مهم‌ترین هدف‌های هر دولتی است که تحقق آن طریق تحولات بنیادی همه جانبه در ساختار کشاورزی، مدیریت و بهره‌برداری مطلوب از منابع و امکانات، سازماندهی و هدایت سنجیده فعالیت‌ها در چارچوب برنامه‌ریزی علمی و منطقی امکان‌پذیر خواهد بود. بر همین اساس، بخش کشاورزی و امنیت غذایی در کلیه برنامه‌های توسعه کشور از اولویت ویژه‌ای برخوردار بوده و به عنوان محور و اساس توسعه اقتصادی کشور مورد توجه قرار داشته است. بی‌شک در دنیای امروز دستیابی به توسعه پایدار در امنیت غذایی بدون در نظر گرفتن توسعه کشاورزی روستایی امکان‌پذیر نیست. بزرگترین عامل در جهت افزایش درآمد و ارتقاء سطح زندگی روستاییان گسترش صنایع تبدیلی و تکمیلی کشاورزی است. این گونه صنایع به سرمایه‌گذاری چندان نیاز ندارند و می‌تواند سرمایه‌های اندک محلی را جذب نمایند.
