کتاب تبخال

کتاب تبخال نوشته احسان غدیری، رمان تقدیر شده در ششمین جشنواره داستان انقلاب است.

در بخشی از کتاب تبخال می‌خوانیم:

دوش آب‌ گرم را تا آخر بازی می‌کنم. زیر دوش حمام بهترین جای دنیا برای عقده‌ گشایی است. زیر آب گرم گریه کردن صفایی دارد! گریه می‌کنم به حال خودم که مالیخولیایی شده‌ام، که به مطب می‌آیم و خودم را زجر می‌دهم، به روح و روانم زخم می‌زنم و بعد لباس‌هایم را خاک‌مال می‌کنم و به خانه می‌روم که مثلا سرکار بوده‌ام. گریه می‌کنم برای لطفعلی‌خان زند، برای سهیل و سینا، برای همه‌ چیز و همه‌ کس. برای دل‌خوش کنک لق و زودگذری که در جواب گزنده مژگان حبابش ترکید و دل من را هم ترکاند.

دیشب با نسرین رفتیم منزل‌شان. به اکبر آقا و ایران خانم چیزی نگفتم؛ نمی‌خواستم بفهمند که رفته‌ام داخل پایگاه نیروی هوایی و درباره یک بزی‌شان پرس‌وجو کرده‌ام. نمی‌خواستم این پدر و مادر بینوا را هوایی کنم و بعد از سالی و ماهی چشم به در دوخته‌ شده‌شان را امیدوار به تخم لقی کنم که زیر زبان خیس می‌خورد.

آن تخم لق کوری سوی امیدی بود برای خودم. برای توجیه خودم آن را کاشته بودم... به مژگان، به بهترین هم‌بازی دوران کودکی‌ام، گفتم که به پدر و مادرت نگو کجاها رفته‌ام و چه‌ها شنیده‌ام، گفتم شاید تبعیدش کرده باشند، شاید هم رفته باشد خارج از کشور برای دوره‌های آموزشی؛ که خودم می‌دانستم این‌ها یعنی کشک. پرسید: «دورۀ آموزشی!؟» جواب دادم: «یکی از افسرا گفت جنگنده‌های جدید اضافه کرده‌ایم. خلبانا باید برن کشور سازندۀ جنگنده‌ها تا آموزش ببینن.» و ماجرای بازدید از اتاقش را گفتم؛ که همۀ وسایلش توی کمدش بوده به جز ساعت مچی و حرز و انگشترهایش... که برای خودم همین تخم لق توجیه سالم‌ بودن امیرقاسم بود، دل‌خوش‌ کنکِ سرپا بودن امیرقاسم بود. مژگان به‌ تلخی تبسم کرد. سوزن زد به حباب دل‌خوش‌ کُنکم.