چخوف یکی از بزرگترین ظنز رئال نویسان دنیاس و اسم پردازی هاش واقعا سخته. بیشتر کارهای چخوف از دیدگاه ابزوردیسم نشأت میگیره و این نمایشنامه نویس بزرگ این کار رو هم به قشنگی هر چه تمام تر با یک پایان پوچ تموم میکنه و ساختار دیالوگی و میزان پرسوناژش به شدت خوبه
قلم چخوف، جریانی در واژهها و جملات به راه میاندازد که هر چشم و گوشی را با خود همراه میکند. با اینکه کشمکشها و تحولها در بعضی مواقع در طول داستان محو میشد ولی هدف و موضوع، همواره مخاطب را به سرانجام داستان کنجکاو میکرد.
نوشتههای چخوف همیشه بیانگر مشکلات و مسائل جامعه روسیه توی زمان خودش بوده، این نمایشنامه هم بیانگر مشکلاتی مثل روزمرگی و افسردگی ناشی از اون و همچنین دخالتهای نابجای دیگران توی مسائل خصوصی و اثراتش هست، در کل نمایشنامه خوبی بود: ) ) )