کتاب در ابرها، داستان بلند یک سرگردانی کوتاه

کتاب در ابرها، داستان بلند یک سرگردانی کوتاه نوشته‌ی محمد سراوانی، یک داستان پست مدرن مینیمالیستی است که در آن نویسنده سعی کرده با کم‌ترین کلمات، فضای ذهنی شخصیت اصلی که راوی داستان هست و همچنین جایی که در آن زندگی می‌کند را روایت کند.

فلوبر در نامه‌ای به لوئیز کوله (یکی از شاعران هم دوره‌اش) چنین می‌نویسد:

«چیزی که به نظرم زیباست و دوست دارم بنویسم کتابی درباره هیچی است. کتابی که قائم به چیزی خارج از خودش نباشد و تنها با نیروی سبک وحدت کلی اش را حفظ کند. کتابی که تقریبا موضوعی ندارد یا لااقل موضوع‌اش نامرئی است. عالی‌ترین آثار آن‌هایی هستند که کمترین مایه را داشته باشند. در این صورت کلامی که به ذهن می‌آید، دقیق‌تر است و زبان با موضوع هماهنگ‌تر و عجین‌تر و نتیجه عالی‌تر است. فکر کنم حرکت آینده هنر به این سمت باشد.»

این جمله فلوبر گمشده‌ام را به من هدیه داد. حالا می‌دانستم که چه می‌خواهم بنویسم اما نمی‌دانستم این محتوای آینده چه فرمی دارد. تا اینکه رمان در قند هندوانه را خواندم... گویی فرم و محتوا به من نشان داده شده بود و حالا باید مفهوم هیچی را جهت دار می کردم... اما هیچی مگر جهتی جز سرگردانی دارد.

در بخشی از کتاب در ابرها، داستان بلند یک سرگردانی کوتاه می‌خوانیم:

دیروز اولین روز هرج و مرج بود. اولین روز هراس از پایان اولین سال سرگردانی. دیروز روز گریستن بود. اما کسی حال اشک ریختن نداشت. پس این روز را به روز خواب تغییر دادند.

حالا همه از خواب برخاسته‌ایم و خواب‌هایمان را برای هم در دومین روز آشفتگی تعریف می‌کنیم. و اینطوری روز خندیدن را خراب خواهیم کرد و در انتظار روز سوم دل‌گُندگی‌هایمان را به رخ هم خواهیم کشید. چون می‌دانیم وقتی آخرین ضربه‌ی ساعت ما را به روز دیگری ببرد با لبخندی- وقتی محکم سرجاهایمان نشسته‌ایم، با عرق سردی روی پیشانی‌هایمان- به چشم‌های یکدیگر نگاه خواهیم کرد که دیدی، چیزی نشد...