کتاب گل سرخ

کتاب گل سرخ نوشته امین ابراهیمی، جلد سوم از مجموعه داستان هیجان‌انگیز گل‌های سرخ است.

این کتاب ادامه ماجراجویی‌های پسر جوانی است که گاه با موجودات ماورایی مواجه شده و گاهی درگیر حوادثی شگفت‌انگیز می‌شود اما عشق زیباترین ماجرای این روزهای زندگی اوست...

مجموعه کتاب‌های علمی و تخیلی ناجی در فصل‌های مختلف منتشر شده‌اند. هر فصل نیز دارای چهار جلد کتاب است. کتاب گل سرخ در واقع جلد هفتم از مجموعه ناجی محسوب می‌شود.

در بخشی از کتاب گل سرخ می‌خوانید:

سرزمینی آباد بودیم سرزمینی سبز، شکوفا و آباد. به آن موجود نگاهی کردم و گفتم: "مطمئنا این جا زمین نیست اما بهشت هم نمی‌تواند باشد پس کجاست؟"
او در حالی که لبخند می‌زد گفت: "به زودی می‌فهمی، ملکه و پادشاه این سرزمین انتظار شما را می‌کشند و درست نیست بیشتر از این منتظر بمانند."
با خودم گفتم: "مطمئن هستم که این جا زمین نیست"

هر چقدر جلوتر می‌رفتیم زیبایی‌های بیشتری از آن سرزمین نمایان می‌شد، زیبایی‌هایی که بی‌نظیر بود و امکان نداشت مانند آن را در زمین بیابم، از درختانی گرفته که گل هایی مسحور کننده داشت تا حیواناتی که در زیبایی بی‌نظیر بود اما زیباترین چیزی که به چشمم می‌آمد رفتار آن موجودات با یکدیگر بود که مطمئن بودم بخشی از زیبایی رفتار آن‌ها بر پایۀ صلح مطلقی بنا شده بود که در سرزمین آن‌ها وجود داشت. مردم این سرزمین توانسته بودند حسادت، غرور و سایر صفات زشت انسانی را از خودشان دور کنند و این موضوع توانسته بود زیباترین‌ها را برای آن سرزمین به ارمغان بیاورد، پس از طی کردن مسیرهایی که در آن سرزمین وجود داشت سرانجام به دالانی از طلا رسیدیم که انتهای آن به تالار اصلی آن سرزمین می‌رسید وارد آن دالان که شدیم بوی خوبی به مشام می‌رسید و این عطر دل انگیز به گونه‌ای بود که خاطرات خوبی که در ذهن انسان بود را برای او تداعی می‌کرد، و به این ترتیب به صورت ناخودآگاه این دالان را با خاطرات خوبی که داشتی و در طول زندگیت رخ داده بود طی می‌کردی و طولانی بودن مسیر را اصلا در آن احساس نمی‌شد، از دالانی به دالان دیگر رفتیم تا سرانجام با عبور از دالان‌های مختلف به درب تالار اصلی شهر رسیدیم، در آن جا نگهبان آتش و آن موجود ایستادند و دست‌های‌شان را بر روی شانه های‌شان قرار دادند این رفتار انگار نوعی احترام محسوب می‌شد و بدون گفتن حتی یک کلمه از آن جا رفتند البته سرعت رفتن آن‌ها به گونه‌ای بود که شاید بهتر بود می‌گفتم غیب‌شان زد.