قلم سارتر سحر انگیز است. در نمایش نامهی مردههای بی کفن و دفن تراژدی جنگ است و انتخابهای وحشتناک و اهریمن در هر دو جبهه نمایش نامهی دوم: خلوت گاه میر غضبها از همه چیز میترسند ترس در چهره شان پیداست برای همین آنها از آینه و هر چه مانند آن است نفرت دارند. و دیگری جهنم است
خوب بود و یکم غیرمنتظره, فکر کنم ادم برای درک این دو تا داستان باید بیشتر فکر کنه. یه جاهایی حرفایی که زده میشد بیش از حد خشک و غیرعادی بود و از حد زبان محاورهای در اومده بود.