کتاب فصوص‌الحکم و نقش‌الفصوص

کتاب فصوص‌الحکم و نقش‌الفصوص نوشتۀ محیی الدین بن عربی، از کتب مشهور تصوف و عرفان نظری است. فصوص جمع واژه فص به معنای نگین است و فصوص‌الحکم، نگین‌های حکمت معنا می‌دهد.

کتاب فصوص‌الحکم و نقش‌الفصوص با وجود حجم اندکش، مهم‌ترین اثر ابن عربی است که در اواخر عمرش به رشته تحریر در آمده است. این کتاب ۲۷ فص دارد و هر فص به منزله یک فصل است. هر فص مشتمل بر حکمت‌هایی است که به یکی از پیامبران نسبت داده شده است. البته، مقصود ابن عربی از این پیامبران نمونه نوعی است و از مقامات و ویژگی‌های کلی چنین افرادی در گذشته و آینده بحث می‌کند و هدف او بررسی تاریخی افرادی معین به صورت خاص نیست. وی در مقدمه این کتاب تصریح کرده است که آنچه در این اثر نگاشته است همان چیزی است که پیامبر اسلام وی را به نگارش آن امر کرده است و فصوص‌الحکم را در رویا به ابن عربی داده و وی را مأمور کرده است که آن را به اهلش ارائه کند.

کتاب فصوص‌الحکم و نقش‌الفصوص در باب اسرار‌الهیه تکلّم نموده و از اعاظم کتاب متصوفه و مسلمین است، در اسرار انبیاء و رسل مبیّنه و حقایق ثلاثهٔ وجودیه: خدا، هستی و انسان. و علاقه انسان با هستی و با خالق هستی. فصوص حکمت‌الهیه در کلمت آدم، شیث، نوح، ادریس، ابراهیم، اسحاق، اسمعیل، یعقوب، یوسف و هود و هفده پیامبر دیگر؛ و در آن از احدیت گفته است؛ و حکمت آن که خود احدیت ذاتی است، احدیت الهی است، و احدیت ربوبی.