بله
کتاب موعود اهل سنت: مهدی‌پژوهی در آثار اهل سنت نوشته علی دژاکام، سومین کتاب از صحاح سته و یکی از مهم‌ترین کتب اهل سنت است. از نظر اعتبار علمی، رتبه سنن ابن داوود پس از صحیح بخاری و مسلم قرار دارد، این کتاب تحقیقی در بحث مهدویت و نشانه‌های ظهور در کتب اهل سنت است.
بخشی از مطلب کتاب سنن ابن داوود این است که:
جابر بن سمره می‌گوید: از رسول الله شنیدم که می‌فرمود: «این دین برای همیشه برقرار نخواهد بود، مگر دوازده نفر که همگی در امت شما هستند بر شما خلافت کنند.» جابر می‌گوید: کلامی از رسول الله شنیدم که متوجه منظورش نشدم، از پدرم پرسیدم او گفت: یعنی همه دوازده نفر از قریشند.
همچنین در روایت دیگری آمده که پیامبر فرمود: «اگر از دنیا جز یک روز باقی نمانده باشد، خداوند آن روز را آنقدر طولانی می‌کند تا مردی از من (یا از اهل بیت من) برمی انگیزد، اسم او اسم من است و اسم پدرش، اسم پدر من است. زمین را از عدل پر می‌کند، همچنانکه از ظلم پوشیده شده است.»
این مطالب در یکی از کتاب‌هایی از اهل سنت آمده است که اکثریت آن‌ها، آن را قبول دارند و به عنوان کتب مرجع از آن استفاده می‌کنند.
در بخشی از کتاب موعود اهل سنت می‌خوانید:
مؤلف شیخ حمود بن عبدالله تویجری (معاصر) از علمای اهل سنت است و این کتاب را در رد شیخ عبدالله بن زید آل محمود، رئیس محکمۀ «قطر» نوشته است.
شیخ عبدالله کتابی به نام «لا مهدی ینتظر، بعد الرسول خیر البشر» نوشته و در آن احادیث وارد شده دربارۀ حضرت مهدی (ع) را تضعیف نموده است. جمعی از علمای اهل سنت به او اعتراض کرده و کتاب‌هایی را در رد او نوشته‌اند که در رأس آن‌ها شیخ حمود بن عبدالله تویجری از علمای بزرگ «عربستان سعودی» است.
مؤلف در این کتاب، مطالب بیهودۀ شیخ عبدالله را سطر به سطر نقل کرده، سپس آن‌ها را با آیات قرآنی، احادیث نبوی و اجماع علما در طول تاریخ رد کرده است.
عبدالعزیز بن عبدالله بن باز، مفتی اعظم عربستان، تقریظی بر این کتاب نوشته و آن را بسیار ستوده و کار شیخ عبدالله را نکوهش کرده است.
بن باز می‌نویسد:
من احادیث مربوط به حضرت مهدی (ع) را بررسی کردم و صحت بسیاری از آن‌ها بر من ثابت شد.
آنگاه از حافظ محمد بن الحسین الآبری نقل کرده که در کتاب «مناقب شافعی» گفته است:
اخبار وارد شده از رسول اکرم (ص) در زمینۀ مهدی متواتر و مستفیض است.
ابن باز گفتار مخالفان احادیث حضرت مهدی (ع) را پوچ، بی‌دلیل و جسارت در برابر احادیث صحیحه تعبیر کرده، آن‌ها را مقلد و پیرو افراد ناصالح دانسته است.
و در پایان از خداوند می‌خواهد که شیخ عبدالله را به راه راست هدایت کند.
چاپ اول این کتاب در سال 1403 ه. ق. در «عربستان سعودی» منتشر شده بود.
