بله
محمد فقیه در کتاب سفیانی و نشانه‌های ظهور، به مباحث مقدماتی از جمله بداء، روش بررسی اخبار، عمومیت داشتن خبر ثقه، جنگ جهانی و اثرات آن، پرچم‌های اهل مغرب، مصر و شمال آفریقا، حوادث شام، یمن، سپاهیان خراسان اصهب و ابقع، خراسانی و مطالبی چند از این قبیل آورده شده است.
طی سال‌های اخیر، مجموعه‌ای از عوامل و شرایط در میان مناسبات فردی و اجتماعی مردم موجی از گفت‌وگو دربارۀ آخرالزمان و نشانه‌های ظهور را به راه انداخته است. موجی که هزاران سؤال دربارۀ آینده و سرانجام زمین و عاقبت انسان را متبادر به ذهن ساخته و جمع کثیری را برای دریافت پاسخ راهی مجالس و محافل گوناگون ساخته است.
بی‌گمان در این شرایط میدان شبهه و بازار لاف زنان مدعی نیز گسترده است. در پی همین وضع، نشر موعود ارائه و انتشار مجموعه‌ای از منابع متکی به اسناد و مدارک و روایات ائمه دین، علیهم‌السلام، را در زمرۀ وظایف خویش وارد ساخت. کتب «شش ماه پایانی»، «معرفت امام زمان (ع)» و «سفیانی» که هم اکنون پیش روی شماست از این مجموعه‌اند.
خروج سفیانی از منطقه شام سوریه در زمرۀ علائم حتمیۀ ظهور حضرت بقیۀ الله الاعظم ارواحنا‌له الفداء است که بازشناسی آن و نشانه‌های هنگامۀ خروجش می‌تواند مقدمۀ آشنایی با سایر علائم حتمیه و شرایط واقعۀ شریف ظهور باشد.
مسئله بشارت‌ها و نشانه‌های ظهور سنتی است که در زمان همۀ پیامبران و در میان تمامی امت‌ها رایج بوده و پیش از ظهور تمامی پیامبران، نشانه‌هایی در مورد ظهور و یا نزدیکی ظهور ایشان در میان مردم وجود داشته است. این نشانه‌ها و بشارت‌ها در حقیقت ستاره‌ها و پرتوهایی هستند که حق جویان را راهنمایی می‌کنند و نوید نزدیکی فرج را به آن‌ها می‌دهند؛ و هر چه درد و رنج و مصیبت افزون‌تر می‌شده در مقابل، این نشانه‌ها و بشارت‌ها نیز بیشتر و پیوسته‌تر می‌شده و اشکال و صورت‌های گوناگونی به خود می‌گرفته است.
از مهم‌ترین فایده‌های وجود این نشانه‌ها، جلوگیری از رخنۀ حس ناامیدی در دل منتظران و شکیبایان و هم چنین جلوگیری از پیمودن راه باطل است؛ چقدر با عظمت است شکیبایی ایشان و چه شگفت‌انگیز است ایمان‌شان. شتاب زدگانی که متاع و عزت دنیوی را برگزیده بودند، نابود شدند. آنان گمان می‌بردند که دنیا برای آنان ماندنی است و درک نکرده بودند که حکومت آل محمد تنها در آخرالزمان واقع خواهد شد. آنان به دلیل شتاب زدگی‌شان در امری که خداوند در آن شتابی قرار نداده، نابود شدند و مخالفت ایشان با دستورات پیشوایان حق به خاطر وجوب صبر و انتظار، آنان را به ورطۀ نابودی کشاند. آن‌ها گرفتار آن دسته از سنت‌های تاریخ شدند در مقابل خواسته‌ها و شتاب‌زدگی‌هایشان سر تسلیم فرود نیاورد. اینان اگر نشانه‌های ظهور را می‌شناختند و علامت‌های آن را مورد بررسی قرار می‌دادند، بی‌شک حق برایشان آشکار و راه برایشان روشن می‌شد و پس از آن می‌توانستند در خط و صراط مستقیم بمانند و بهشت پرنعمت را از آن خود سازند.
