کتاب بشارت به منجی موعود

کتاب بشارت به منجی موعود نوشته علی سرائی، به بررسی عقاید ادیان الهی و غیرالهی درباره منجی می‌پردازد.

اعتقاد به ظهور منجی بزرگ جهان و فراهم آوردن شرایط لازم برای ظهور او، از جمله آموزه‌های اصلی و پایه‌های اعتقادی همه‌ی مذاهب و آیین‌هاست، تا حدی که گاهی برنامه‌های کلان سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و... کشورها بر اساس این اعتقاد طراحی می‌شوند.

بشر از روزی که روی زمین سکنا گزیده، پیوسته در آرزوی یک زندگی اجتماعی مقرون به سعادت بوده و به امید رسیدن چنین روزی قدم برداشته است و اگر این خواسته، مصداق خارجی نداشت، هرگز چنین آرزو و امیدی در نهاد وی نقش نمی‌بست. از این‌ رو و به حکم ضرورت، در آینده‌ی جهان روزی فرا خواهد رسید که در آن روز جامعه‌ی بشری پر از عدل و داد شده، انسان‌ها غرق فضیلت و کمال می‌شوند و با صلح و صفا زندگی خواهند کرد.

انتظار چنین روزی، حالتی در انسان به وجود می‌آورد که می‌تواند «امید»، «اشتیاق» و «آمادگی» را برای آینده‌ای روشن در خود تجربه کند، آینده‌ای در سایه‌ی دولت کریمه‌ی منجی موعود. کاشتن گل انتظار در قلب و آب یاری آن با قطرات شوق و امید فقط مختص مسلمانان و به خصوص شیعیان، نیست. بوی عطر خوش گل انتظار، از روزنه‌های گفت‌وگوی ادیان و تمدن‌ها نیز به مشام می‌رسد که نشان از رویش این گل در میان تمامی ادیان، اقوام و ملل جهان از دیرباز دارد.

ایده‌ی ظهور منجی موعود با خود، عدل و قسط، گشایش و آسایش را در مقطع پایانی تاریخ حیات انسان به ارمغان خواهد آورد و به ستم و تجاوز ظالمان در پهنه‌ی کره‌ی خاکی پایان خواهد داد و دولت کریمه‌ی عدل پرور و دادگستری را بنیان خواهد نهاد. این عقیده‌ای است که پیروان ادیان بزرگ جهان و بخش چشم‌گیری از سایر ملل بدان ایمان داشته و دارند.

اعتقاد به ظهور منجی بزرگ جهان و فراهم آوردن شرایط لازم برای ظهور او، از جمله آموزه‌های اصلی و پایه‌های اعتقادی همه‌ی مذاهب و آیین‌هاست، تا حدی که گاهی برنامه‌های کلان سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و... کشورها بر اساس این اعتقاد طراحی می‌شوند.

در بخشی از کتاب بشارت به منجی موعود می‌خوانید:

با توجه به اوضاع و احوال کنونی جهان، تردیدی نیست که جهان به سوی سقوط و بشر به سوی زوال پیش می‌رود، از سویی دیگر، درهای امید برای نجات از وضع کنونی بسته شده است و سازمان‌هایی که بدین منظور تشکیل شده‌اند کارایی لازم را نداشته و یا در مسیر درست از آن‌ها استفاده نمی‌شود. اینجاست که هر فرد عاقلی نگران سرنوشت بشر است و می‌گوید، برای رفع نابسامانی‌ها و جلوگیری از این همه جنگ‌های خانمان سوز و رهایی یافتن از کشمکش‌های موجود جهان، لازم است یک حکومت واحد جهانی بر اساس معنویت، عدالت و آزادی تشکیل شود.