کتاب زیوا

کتاب زیوا، نوشتۀ فاطمه کریم آبادی، داستان تمام دخترانی است که از دوران کوتاه و حساس نوجوانی عبور کرده‌اند اما بار احساسات ضد و نقیضش را سال‌ها به دوش می‌کشند.

زیوا شاید زنی در همسایگی همه ماست که داستان تولدش را تا جایی که می‌خوانیم و قرار است خواننده‌هایش بخوانند در یازده فصل بدون اسم در زمان حال، آینده و گذشته نوشته است. یازده فصلی که یک زندگی متشنج را خواندنی‌تر و شنیدنی‌تر می‌کند و انسان‌های عادی را در خود جای داده است. 

در خصوص زیوا هزاران حرف ناگفته وجود دارد که نه مجالی‌ست برای گفتنش و نه نیازی. انسان در رویارویی با بحران، تصمیمات متفاوتی می‌گیرد. نکته‌ای که نباید فراموش کرد این است که اطرافیان نقش بسیار بسزایی در رقم زدن آینده عزیزانشان دارند. 

زیوا در زبان لری به معنی «زیبا» و «زود بیا» تعبیر می‌شود اما طبق تحقیقات فاطمه کریم آبادی، دینی در جنوب و غرب کشور وجود دارد به نام «منداییان» که الهه وحی آن‌ها زیوا نام دارد. 

در بخشی از کتاب زیوا می‌خوانیم:

شیر را در ظرفی ریخت و جلوی گربه‌ها گذاشت. با لبخند به غذا خوردنشان نگاه کرد. این موجودات کوچک باعث شده بودند تا کمتر به خودش فکر کند. چند روزی از آوردنشان به خانه می‌گذشت و حسابی وابسته‌شان شده بود. کنار پنجره رفت و سیگاری آتش زد. پنجره را باز کرد و با نگرانی دقت کرد تا بوی سیگار شامه گربه‌ها را اذیت نکند.

چند داستان کوتاهش را برای ناشر همیشگی‌اش فرستاده بود و چک دریافتی را هنوز در جیب شلوارش داشت. احساس می‌کرد ذهنش به بن‌بست رسیده. هیچوقت فکر نمی‌کرد با کمک قلمش بتواند زندگی کند و حالا هم آنقدر از کلمات خالی بود که هیچ جمله‌ای نمی‌توانست بنویسد. از بین نوشته‌های قدیمی‌اش چند داستان پیدا می‌کرد و با اندکی ویرایش آماده چاپشان می‌کرد. 

با خود فکر کرد هنوز راه زیادی در پیش دارد. در بین انجمن نویسندگان شناخته شده بود و نیمی از مردم شهر با خواندن داستان‌هایش در مجلات اشک ریخته و یا خندیده بودند. اما برایش کافی نبود. یک اثر. همین را می‌خواست. اثری ماندگار تقدیم دنیا کند و برای همیشه چشمانش را ببندد. یک جمله طلایی. دوست داشت داستانش با این جمله آغاز شود:

"زیوا می‌خندید. "