رمان آدم‌ها و قضا و قدر

رمان آدم‌ها و قضا و قدر، به تالیف فریده چوبچیان، به ما نشان می‌دهد که گاهی هم می‌توانیم خارج از سرنوشت و قضا و قدر خود، به زندگی نکاه کنیم و رویا ببافیم، تا زتدگی را زیباتر ببینیم.

همیشه نه، اما در بسیاری از مواقع خارج از قضا و قدر آدم‌ها می‌توانند در سرنوشت خود سهیم باشند. با همه تلخی آن‌چه پیش‌بینی می‌شود، فریماه هنوز به آینده پژمان امیدوار است. البته نه به اندازه آینده آیدا. سرنوشت آیدین که جای خود داشت. تا زمانی که کودک بود و آرزوهایش به چند وعده غذا و اسباب‌بازی رنگی محدود می‌شد، ولی به محض ورود از دوران کودکی به نوجوانی پاشا چیزی نداشت تا به عنوان پدر به فرزندش بیاموزد. قضا و قدر آیدا را به پرنا و به الکس و بعد به مایک مربوط کرد. همیشه تا حدودی سرنوشت آدم‌ها... به رأی ما بستگی دارد؛ می‌گوییم تا حدودی چون واکنش‌ خود آن‌ها هم دخیل است...

در بخشی از کتاب آدم‌ها و قضا و قدر می‌خوانیم:

همه چیز آرام گرفته بود؛ گویا کشتی‌ای دریایی طوفانی را پشت سر گذاشته و در ساحل امن پهلو گرفته بود. زندگی اما ادامه داشت؛ زندگی که دریا و موج و طوفان و آرامش و ساحل همه را یک‌جا با هم دارد. سختی‌ها را اما بی‌شک، با آرامش و همدلی راحت‌تر می‌شود پشت سر گذاشت. و امنیت و آسایش را در آغوش گرفت.

فریماه قلم را زمین گذاشت. آدم‌های این داستان هم هویت خود را یافته بودند. زندگی ادامه دارد. این که بعد از این گاه هم به قضا و قدر و مهم‌تر از همه به آن‌چه تو، خوانندة عزیز، به آن می‌اندیشی تو بگو چه خواهد شد.