بله
محمد اسماعیلی توانسته است در کتاب بهینه‌سازی انرژی در شبکه‌های بی‌سیم، یک روش خوشه‌بندی ایستا را، جهت کاهش مصرف انرژی و افزایش طول عمر گره‌ها، معرفی کند. این روش منجر می‌شود مدیریت مصرف انرژی در شبکه‌های بی‌سیم راحت‌تر گردد.
محدودیت مصرف انرژی یکی از چالش‌های مهم در شبکه‌های بی‌سیم است به همین دلیل، تحقیقات بسیاری جهت یافتن راه حلی برای افزایش طول عمر شبکه‌های حسگر صورت گرفته است. یکی از روش‌های مطرح در این حوزه که هدف اصلی در کتاب بهینه‌سازی انرژی در شبکه‌های بی‌سیم است، خوشه‌بندی نام دارد. خوشه‌بندی تکنیکی است برای افراز شبکه به نواحی موسوم به خوشه، به طوری که مدیریت مصرف انرژی راحت‌تر شود.
گام اول در کتاب بهینه‌سازی انرژی در شبکه‌های بی‌سیم، تعداد بهینه خوشه‌هاست که باید محاسبه شود. کاهش فاصله ارسال در کاهش مصرف انرژی تاثیر به سزایی دارد. لذا سعی می‌شود تا جایگذاری خوشه‌ها در شبکه به گونه‌ای باشد که امکان انتقال داده از گره‌ها به چاهک با استفاده از ارتباطات چندگامی میسر شود.
در روش پیشنهادی، به منظور جایگذاری خوشه‌ها و با فرض دایره‌ای بودن محیط شبکه (به طوری که چاهک در مرکز شبکه قرار داشته باشد) شبکه به تعدادی حلقه متحدالمرکز تقسیم می‌شود. عرض حلقه‌ها یکسان است و مقدار آن طوری تعیین می‌شود که مصرف انرژی در ارتباط بین سرخوشه‌ها به حداقل برسد.
پس از تعیین تعداد بهینه خوشه‌ها و تقسیم شبکه به حلقه‌های متحدالمرکز، در هر حلقه متناسب با مساحت حلقه، سهمی از خوشه‌ها تخصیص داده می‌شود. این کار به توزیع منصفانه خوشه‌ها در شبکه منجر می‌شود و امید می‌رود که تعداد اعضای خوشه‌ها به طور متوسط با یکدیگر برابر باشد.
پس از جایگذاری سرخوشه‌ها، یک مدل خطی بهینه برای ارتباط چندگامی به چاهک فراهم می‌شود که در کتاب بهینه‌سازی انرژی در شبکه‌های بی‌سیم می‌خوانیم که چگونه مصرف انرژی را به حداقل می‌رساند. نتایج نشان می‌دهد که روش پیشنهادی از کارایی قابل توجهی نسبت به سایر روش‌های خوشه‌بندی برخوردار است.
