کتاب تئوری شعور

در کتاب "تئوری شعور" با بیان ویژگی های چنین جهانی فرضی و تعیین مکانیسم هایی که در این چنین سیستمی نقش اساسی را بازی می کنند به دنبال رسیدن به یک هدف هستیم و آن روشن ساختن این مسئله بود که آیا اگر از عقل سلیم مدد جوییم و قضاوت ِ عقلی بی شائبه از هر گونه غل و غش و سوء نیتی را ملاک قرار دهیم، می توانیم وجود پدیده هایی چون حیات، خلقت و نظم را در جهانی که کاملاً تهی از شعور باشد توجیه کنیم.

پدیده هایی چون: نظم، حیات، خلقت، شعور، اطلاعات تفکر، اراده و... را چگونه می توان منسوب به « تصادف صرف » دانست؟

آیا ساخت یک هواپیمای جمبوجت را می توان معلول حرکت تصادفی و بی هدف یک گردباد در بیابانی خشک و لم یزرع دانست؟

پاسخ پرسش های اخیر گرچه کاملاً واضح و مبرهن می باشد لیکن چون عده ای همیشه در صدد جایگزین کردن باطل به جای حق و مخدوش نمودن آیات باهره الهی بوده اند و خواهند بود و گروهی نیز تحت القائات سفسطه آمیز ملحدین قرار خواهند گرفت وحقیقت بر آنها مشتبه خواهد شد،بنابراین برخود لازم می دانم که تا حد استطاعت به بحث درمورد تجلیات شعور مطلق و تجزیه و تحلیل آیات الهی بپردازم، شاید که لا اقل تذکری برای خود این حقیر باشد.

قرن بیستم میلادی را می توان قرن شکوفایی علم بشر نامید. در این قرن بشر هسته ی اتم را شکافت و انرژی اتم را مهار کرد. در این قرن بشر برای نخستین بار به کره ماه سفر کرد، ابر رایانه را ساخت و درمان بسیاری از بیماری های لاعلاج را کشف نمود.

لیکن پیشرفت جهش وار علم بشر در قرن بیستم فقط یک روی سکه بود. روی دیگر سکه عبارت بود از: وقوع دو جنگ جهانی، ویرانی هیروشیما و ناکازاکی با بمب اتم، به اوج رسیدن ترور و ارعاب، سیر قهقرایی معنّویت و اخلاق،سست شدن اصول انسانیّت، هتک نوامیس، فروپاشی نظام خانواده، رواج فحشا و بی بند و باری،قانونی شدن ازدواج دو هم جنس، مخدوش شدن چهره ی هنر و هنرمند، رواج افیون و الکل، افزایش بیماری های روانی، افزایش آمار انتحار، پدید آمدن گروه های مافیایی، فراموش شدن دین و مذهب، ترویج فرضیه مهمل داروین به منظور فرار از خدا، ظهور بیماریلاعلاجی مانند ایدز،ساخت سلاح های کشتار جمعی و...

در بدو امر شاید تصوّر می شد که پیشرفت علم و صنعت خدمت شایانی به بشریت خواهد کرد لیکن شکوفایی علم کمکی درجهت رهایی بشر از قیود دامنگیرش نکرد. مسلماً دراینجا نمی توان علم را مقصر قلمداد نمود، بلکه تقصیر متوجّه خود بشر است. بشری که تصور می کرد با هر قدمی که علم به پیش می نهد یک قدم خدا عقب نشینی می کند و با پیشرفت دانش دیگر جایی برای خدا درهیچ صحنه ای باقی نخواهد ماند.

بشر سر مست از غرورعلم گرایی خیال می کرد که علم درمانگر تمام دردهای او خواهد بود و این خیال باطل نیز ناشی از این اشتباه بود که بشر نه خود را می شناخت و نه امراض خویش را. انسان همیشه از این حقیقت غافل بوده که منشأ تمام دردهای او دور شدن از مبدأ متعالش بوده است. گمشده ی بشر ثروت و جاه و مقام و شهوت نیست. گمشده بشر موجودی است لایتناهی به نام خدا.

هدف نویسنده ی این کتاب، هدایت بشر به سمت اخلاق و خدا نیست بلکه تنها قصد من این است که با استمداد از عقل سلیم، وجود مقوله ای به نام شعور در عالم هستی را اثبات نمایم، باشد که با این تذکر، وجود بی مقدار خود را اندکی متنبه سازم و قدم کوچکی در جهت تقرب به شعور مطلق بردارم.