بله
رفتار‌ها و گفتار‌‌های آموزنده ربیع بن خشبم مشهور به خواجه ربیع
زهد، در اسلام بسیار پسندیده معرفى گردیده و مانند کیمیایى است که انسان را تعالى مى‌بخشد. معناى درست زهد، دل‌بریدن از بندهاى دنیاست. در فرهنگ اسلام، هر چه انسان را از خداوند دور سازد پَست شمرده مى‌شود و آن را دنیا مى‌دانند. دوستى و دل‌بستگى به دنیا سرچشمه تمام اشتباهات بشرى قلمداد شده است؛ بنابراین بریدن از دوستىِ دنیا، آغاز وارد شدن در جاده درستى است.
شمیم زهد شما را با انسانی عادی که از دنیا دل بریده است آشنا کرده و در دسترس بودن زهد را هویدا می سازد.
رَبیع؛ فرزند خُثَیْم یکى از زاهدان دوران حضرت على امیرمؤمنان علیه‌السلام بوده است. ربیع، مُخَضْرمى بوده؛ یعنى پیش از اسلام به دنیا آمده و در زمان اسلام نیز مى‌زیسته؛ امّا پس از شهادت پیامبرْ مسلمان گشته است. وى در سال 63 ه.ق از دنیا رفته از این رو، مى‌توان گفت وى هنگام وفاتش بیش از 76 سال عمر داشته است. با توجه به برخى گزارش‌ها وى در پایان عمرش همسر جوانى داشت و دست‌کم دو پسر و یک دختر نیز داشته است.
ایرانیان وى را با نام خواجه ربیع مى‌شناسند و مقبره او را در شش کیلومترى شمال غربى مشهد مقدّس مى‌دانند. مقبره خواجه ربیع در مشهد هر سال بازدیدکنندگان بسیارى را پذیراست.
