کتاب روزگار عسرت: خاطرات اسیر آزاد شده هادی باغبان

با بررسی آثار به ‏جای مانده از خاطرات آزادگان به این نتیجه می‏رسیم که عراقی‏ها اسیران ایرانی را به دو گروه اسرای صلیب‌دیده و اسرای صلیب‌ندیده تقسیم کرده بودند!

اسرای صلیب‏ دیده به کسانی گفته می‏شد که نامشان در دفتر صلیب‏ سرخ جهانی ثبت شده و از حداقل حقوق در اسارت برخوردار بودند.

اما اسرای صلیب‌ندیده، کسانی بودند که صلیب سرخ جهانی هیچ اطلاعی از تعداد، محل نگهداری و سرنوشتشان نداشت.

این تقسیم ‏بندی برای عراقی‏ها از این نظر حائز اهمیت بود که احساس آزادی عملِ بیشتری در سخت‏گیری به اسرا از خود نشان داده و اسرای صلیب‏ ندیده را از حداقل امکانات محروم می‏کردند.

راوی «روزگار عُسرت» از گروه دوم بود. بنابراین، لحن «هادی» و اتفاقاتی که برای او پیش آمد، با کتاب‏هایی که تاکنون و پیش از این از زبان اسیران ایرانی شنیده شده است، متفاوت است.

هادی که روزگاری با بدنی ورزیده و تنومند به چنگ عراقی‏ها افتاده بود، بعد از دو سال و اندی، با بدنی تکیده و رنجور به ایران برگشت.