کتاب فاطمیت فاطمه و تاریخ

فاطمه می دید که مهاجرین اولیه و انصار، که امت کوچک محمد را در جامعۀ بزرگ مسلم باید به وجود می آوردند و خدا باید در نقطۀ کانونی همۀ تصمیم گیری های سیاسی و اجتماعی آنان قرار می داشت برای پیمان با قریش بیشتر حرمت قائل اند تا پیمان با خدا و می دید که برخی از مهاجرین اولیه پس از درگذشت محمد عملاً محمد را یک «گذشته» تلقی می کنند و دشمنان محمد، که اینک اسلام آورده اند و در صحن سیاست جامعۀ اسلامی در پی فرصت اند، را «آینده‌ای امید بخش» می بینند.

فاطمه ناامید از آن مهاجرین، ناباورانه، می دید که انصار نیز از قریش بیشتر می ترسند تا از خدا و در محاسبات خود عملاً برنامه ریزی های قریش و بنی امیه و ابوسفیان را در نظر می گیرند، درحالی که برنامه ریزی پیامبر را برای ایجاد جامعۀ جهانی طراز قرآن به دست فراموشی سپرده اند و، در نهایت، به آرامش مرداب یک زندگی بی آرمان بیشتر دل بسته اند تا به جنبش طوفان زای حرکتی الهی برای بنیاد جامعۀ طراز قرآن و استقرار و استمرار امامت در تاریخ. و از این رو بود که فاطمه فریاد می کشید و انصار را به مقاومت دعوت می کرد و می گفت: «... هان! ای فرزندان قبیلۀ قیله!... شما افراد زیادی هستید و ساز و برگ و نیرو دارید. آیا به ندای من پاسخ نمی دهید؟ و به فریاد من فریادرسی نمی کنید؟