کتاب ناشناسنامه

گفتی تمام ...شاید... و اما...اگر نداشت
آشفتگی های مرا از دور میفهمد
از اول آفرینش آدم بهانه بود
اگر که در دل من بی تو عشق خانه
نشسته ام سر این سفره پای مردی که ...
گم شدن در بازوان تنگ دنیایی بزرگ
عشق گاهی میتواند بیش از اینها ساده باشد
نمیرسیم به هم ما دو یاکریم چرا؟
عشق از در آمد و از خانه ایمان رفته است
باید چه کرد این دل خانه به دوش را؟
باد در موی تو صد شرح پریشان دارد
درد را با جان خریدار ست هر ویرانه ای
بی قراری بی قراری بی قراری بی قراری
عشق تو داغ ننگ به پیشانی ام شده
عمری به حال و روز بدم خوگرفته ام
سخت است جاده بودن و پایی نداشتن
در عشق انتقام به جایی نمیرسد
شبهای تنهایی فقط با بغض شادم
آنکه حقی از عشق بر من داشت
از من نگ ری چیه به قلبت کدورتی
قهوه ی ترک تلخ بود و غلیظ، ...
آیینه ام رنجی هزاران ساله بر دوشم
در انتظار فرصتی از دست میروم
چه کرده ای که چنین دارد اشتیاقت را؟
چه آه ها که فرو داده ایم درسینه
ردکن پس ازا نی هرچه می خواهی تماسم را
حرفی بزن پر کن دوباره استکان را
آنقدر غم خوردم که از ا نی زندگی یسرم
نگاه مضطربم توی لنزها خیره
این بغضها بهانه به دستم نمیدهد
انگشت های خسته ی من روی ماشه
حدیث عشق میگوییم و تنها کارمان باشد
فقط مشتی پر از پرواز آخر از تو جامانده
یا آنکه گریان در غمت ابری عقیم است
چشم های تو به مستی شراب افتاده ست
اعجاز کن این شعر به یک شور بیفتد
دست دعای تو اجابت کرده باران را
ای هرچه جاده سوی تو در رفت و آمد است
آشفتگی همیشه به دستان باد نیست
انگشتری در دست تو اما