کتاب مرغ شل

برای رسیدن چنین روزی خدا می‌داند چه‌قدر لحظه‌شماری کردم؛ حتّی آن روز که با تورج، پسر همسایه‌مان، دعوایم شد. البتّه تقصیر خودش بود. من که کاری با او نداشتم. روداری کرد، هُلش دادم. بس که لاغرمردنی است، افتاد زمین. سرش خورد به جدول پیاده‌رو و شکست. تورج که جیغ کشید، مادرش پرید وسط کوچه. خیلی ترسیده بودم. دویدم طرف امام‌زاده و تا شب آن‌جا قایم شدم. چه‌قدر به خدا التماس کردم تا کاری کند که همه‌چیز به خوبی و خوشی تمام شود و بلایی سر تورج نیاید. راستش توی آن هیر و ویر، برای رسیدن چنین روزی هم خیلی نذر و نیاز کردم هم کلّی بدهکاری بالا آوردم.

یک ساعت است که سر کوچه ایستاده‌ایم؛ من و حجّت و احسان و تمام بچّه‌های ریز و درشت کوچه‌مان. کار حجّت و احسان است؛ همه را خبر کرده‌اند. آخرش می‌آید. خدا می‌داند چند سال است که منتظرش هستیم.

حجّت سوت بلندی می‌کشد و می‌دود به طرف پایین کوچه. من و احسان هم می‌دویم. بابا پشت ماشین نشسته و فرمان را دودستی چسبیده است. می‌خندد و برایمان بوق می‌زند. برف‌پاکن‌های ماشین را هم روشن می‌کند؛ امّا به دقیقه نمی‌کشد که یکی از آن‌ها از کار می‌افتد. آن یکی که سالم است، تند می‌رود و برمی‌گردد. ماشین قیافهٔ بامزّه‌ای پیدا کرده است....