کتاب من مجنون

روزی گوته دانا گفت:

«وقتی تنها می‌مانم خود را افسانه‌ای بیش نمی‌بینم»

سخن گوته، سلوک تنهایانی است که بر حریم ضمیر کاوشگر خود آگاهند. کسانیکه برای زندگی مفهوم می‌جویند و برای محتوایش معنی!

دنیا هر چه باشد، دیگران هر که باشند، زمان هر کجا که بچرخد و جبر هر سویی که نظر افکند، آن‌ها دست از پویش نمی‌کشند. آن‌ها زندگی نوردان راستین‌اند. آن‌ها افسانه می‌شوند. یعنی بر تمامی واقعیت‌ها، توهمات و تعلقات زندگی معنی می‌شوند؛ آری معنی می‌شوند

من مجنون داستان روزمرگی است، روزمرگی‌هایی که روزمرگی را برنمی تابند و می‌خواهند تاکنه و معنای آنها به مخاطب نشان داده شود. روزمرگی‌هایی که به دنبال معجزه می‌گردند، اما نه معجزه پیامبرانه و اعجاب برانگیز! تنها معجزه‌ای آرام و رام تا مرز تحول شخصیت! بله تحول شخصیت مقصود نویسنده می‌باشد. درباره سبک نگاری نویسنده می‌توان گفت که نوعی رمانتیسم ساده را می‌توان دید. رومانتیسم بر محورهایی چون آزادی عمل نویسنده، قهرمان‌پردازی، علاقه‌مندی به مسائل اخلاقی، سیر و سیاحت رفتاری و فکری و به کارگیری احساسات سرشار مبتنی است.

"من مجنون" تمامی ویژگی های فوق را دارا می‌باشد اما به شکلی ساده تر ولی با کیفیت های منحصر به فردی چون: بی نام بودن و مبهم بودن هویت اجتماعی راوی و در عین حال پررنگ بودن ساختار روانی او که خواننده را بیشتر به خودسازی درونی فرا می‌خواند تا خودسازی اجتماعی. بهتر است بگویم خودسازی فردی برای حضور در اجتماع!