کتاب باران عشق

رویدادهای تلخ و شیرین زندگی، اندیشه‌ها و عواطف، احساسات پر شوری را در ذهن شاعر برمی‌انگیزد. این عواطف و احساسات در کارگاه خیال شاعر پرورش می‌یابند، هنگامی که شاعر پرورش یافته، و خود را نیازمند به بیان آن دید، آن‌را به زبانی خیال‌انگیز و زیبا بیان می‌دارد. شاعر می‌کوشد که با جادوی بیان خود، تصویرهایی را که در ذهن او پدید آمده با همان شدت و صراحت و روشنی، در ذهن شنونده‌ای که اهل آن باشد برانگیزد، و زنده کند. بنابراین مفاهیم درونی خویش را در قالب کلماتی موزون و نظام‌مند به رشته‌‌ی تحریر در‌ می‌آورد که شعر نامیده می‌شود.

زبان شعر

زبان معمولی برای بیان آن‌چه دیده یا شنیده‌ایم به‌کار می‌رود. با کمک زبان، واقعیت‌ها را چنان‌که رخ داده، بازگو می‌کنیم و اندیشه و سخن خود را با نظمی منطقی، بیان می‌داریم تا شنونده از پیام و سخن ما آگاه شود، و چون این مقصود حاصل شد، دیگر آن الفاظ ارزشی ندارند؛ از یاد می‌روند، و به دور ریخته می‌شوند. شاعر هم مانند دیگران، برای بیان احساس و اندیشه‌ی خود از زبان استفاده می‌کند، ولی نه از زبان معمولی، شاعر هدف دیگری دارد و زبان دیگری، او پدیده‌ای شگفت‌انگیز را مشاهده کرده، یا از احساس و اندیشه‌ای والا برخوردار شده، یا در او حالت عاطفی دل‌پذیری پدید آمده است، اینک بر ‌آن است که این حالت دل‌پذیر را در ذهن شنونده‌ای که اهل ذوق است برانگیزد. شعر‌، دارای خاصیتی است که از خواست و اراده‌ی ما بیرون است. شاعر نمی‌تواند اراده کند که شعر بگوید؛ شعر خودش می‌آید. ما هم که خوانندگان شعر او هستیم نمی‌توانیم به خواست و اراده‌ی خودمان در برابر آن واکنش نشان دهیم.