بله
فرهنگ نام آوا یک مقوله‌ی دستوری است و در مجموعه‌ی اسم قرار می‌گیرد و در گذشته «اسم صوت» نامیده می‌شد. آقای مصطفی مقربی در سال 1323 «نام آوا» را برای onomatopee برگزید که در سال‌های اخیر، بیشتر از این عنوان استفاده می‌شود.
نام آوا واژه‌ای است که از تقلید صداهای طبیعی به دست می‌آید و خلاف بسیاری واژه ها، رابطه‌ی «دال و مدلول» را به گونه ای می‌توان در آن یافت. یعنی دلالت طبیعی لغت در آن نسبتاً محسوس است.
نام آوا مانند دیگر انواع کلمه می‌تواند تمام نقش های دستوری را بپذیرد: نهاد، مفعول، متمم و... . لازم به ذکر است که نام آوا با صوت متفاوت است. البته گاهی نام آوا می‌تواند خود را به شکل اصوات درآورد: «آه از زندگی». در این مثال می‌توان به جای «آه»، «افسوس» را قرار داد و آشکار است که از لحاظ دستوری «آه» و «افسوس» هر دو، صوت میباشند؛ یعنی از اصوات تأسف هستند. امّا نکته در این جاست که «آه» نام آواست ولی «افسوس» نام آوا نمی باشد.
