کتاب راهى به دریا

من فقط پانزده سال داشتم، تابستان بود و پدرم ما را به مشهد برده بود. من در حرم بودم و منتظر بودم تا اذان ظهر را بگویند و نماز را بخوانم. کنار من یکى رو به قبله ایستاده بود و دعایى را مى خواند.

صداى او آن قدر دلنشین بود که مرا مجذوب خود کرد. قطرات اشک از دیدگانش جارى بود، من هیچ وقت آن روز را فراموش نمى کنم. صبر کردم تا دعاى او تمام شد، از او سؤال کردم که چه دعایى مى خواندى؟ من تا به حال این دعا را نشنیده ام.

او برایم گفت که من «زیارت آل یاسین» مى خواندم، او برایم گفت که خود آقا دستور داده اند تا شیعیانش با این زیارت به او توجّه پیدا کنند، همه کسانى که منتظر واقعى آقا هستند، هر روز این زیارت را مى خوانند.

آن روز فهمیدم که اگر دلتنگ آقاىِ خود شدم و دلم هواى او را کرد، مى توانم با او این گونه سخن بگویم و «زیارت آل یاسین» را بخوانم.

بیش از بیست سال از آن ماجرا گذشت و من تصمیم گرفتم تا این کتاب را براى تو بنویسم. دوست داشتم تا تو هم با این زیارت آشنا شوى، مى خواستم تو هم با امام زمان این گونه نجوا کنى.