کتاب رساله حقوق امام سجاد علیه السلام متنی دینی و اخلاقی درباره حق خداوند، حق نفس و حقوق دیگران است. این کتاب مسئولیتهای انسان در برابر اعضای بدن، عبادتها و افراد گوناگون جامعه را بیان میکند. اگر به شناخت آموزههای اخلاق اسلامی، احادیث و راههای رعایت حقوق متقابل در زندگی خانوادگی و اجتماعی علاقه دارید، این اثر را بخوانید.
دربارهی کتاب رساله حقوق امام سجاد علیه السلام
شما برای حق و حقوق چه محدودهای را در ذهن دارید؟ آیا میتوان برای هر رابطه حقی قائل شد؟ امام سجاد (ع) در رسالهی مشهور خود به این مقوله پرداخته است. از نگاه او نظام اخلاقی اسلامی آن چنان گسترده است که در آن هر رابطه و هر جنبهای از زندگی انسان، حقوق و تکالیف خاص خود را دارد. ایشان حقوق انسان را در سه دستهی کلی قرار میدهد که عبارتاند از: حق خداوند، حق نفس و حقوق دیگران.
در اولین بخش کتاب رساله حقوق امام سجاد علیه السلام از مسئولیت انسان در قبال اعضای بدن و رفتارهای فردی سخن به میان میآید. در ادامه، حقوق عباداتی مانند نماز، روزه، حج و صدقه مطرح میشود و اهمیت توجه، اخلاص و رعایت حدود الهی در انجام آنها مورد تشریح قرار میگیرد. بخش دیگری از کتاب به روابط خانوادگی و اجتماعی اختصاص دارد. حق مادر، پدر، فرزند، همسر، برادر، استاد و شاگرد در کنار حقوق حاکم و مردم، همسایه، همسفر، شریک، دوست، طلبکار و نیازمند بررسی میشود.
این کتاب که انتشارات مکتب وحی آن را با ترجمهی روان سیدمحمدحسین حسینی طهرانی منتشر کرده است، علاوهبر برگردان متن کامل رساله حقوق امام سجاد، شامل توضیحاتی برای بخشهای موردنیاز هم میشود. پس اگر میخواهید در باب معنای عدالت و اخلاق در زندگی روزمره تأمل کنید، با خرید کتاب رساله حقوق امام سجاد علیه السلام از زاویهی تازهای به این مقوله نظر خواهید انداخت.
کتاب رساله حقوق امام سجاد علیه السلام برای شما مناسب است اگر
- به شناخت و درک آموزههای اخلاق و حقوق اسلامی علاقهمندید و قصد دارید با دیدگاه امام سجاد (ع) دربارهی حقوق و مسئولیتهای انسان آشنا شوید.
- بهدنبال شناخت وظایف اخلاقی خود در روابط خانوادگی، از جمله رابطه با پدر و مادر، همسر، فرزند و خویشاوندان هستید.
در بخشی از کتاب رساله حقوق امام سجاد علیه السلام میخوانیم
«و أمّا حَقُّ أُمِّکَ: أن تَعلَمَ أنّها حَمَلَتکَ حَیثُ لا یَحتَمِلُ أحَدٌ أحَدًا، و أعطَتکَ مِن ثَمَرَةِ قَلبِها ما لا یُعطی أحَدٌ أحَدًا، و وَقَتکَ بِجَمیعِ جَوارِحِها و لَم تُبالِ أن تَجوعَ و تُطعِمَکَ، و تَعطَشَ و تَسقِیَکَ، و تَتَعرَّیٰ و تَکسُوَکَ، و تَضحیٰ و تُظِلَّکَ، و تَهجُرَ النَّومَ لِأجلِکَ، و وَقَتکَ الحَرَّ و البَردَ لِتَکونَ لها، و إنّکَ لا تُطیقُ شُکرَها إلّا بِعَونِ اللهِ و تَوفیقِهِ.»
”و اما حقی که مادرت بر تو دارد، این است که بدانی او تو را حمل کرده است؛ آن قِسم حملی که هیچکس راضی نمیشود دیگری را حمل کند. (از روی عشق و علاقه تو را آبستن شده و در جان خود پرورشت داده است و اگر عنوان بستگی و اتصال نبود، زن هیچوقت حاضر نمیشد موجودی غریب را نُه ماه در شکم خود پرورش دهد و با هزاران نگرانی و ناراحتی توأم باشد.) از روی آن شدت اتصال و علاقهای که به تو که فرزند او هستی داشته، تو را در میان شکم خود حمل کرده و از میوۀ دل خود به تو داده است، آنچه که هیچکس به دیگری نمیدهد.
او با تمام قوا و جوارح، تو را از آفات و شُرور حفظ کرده و باکی نداشته که خود گرسنه بماند و به تو غذا بخوراند، تشنه بماند و تو را سیراب کند، عریان بماند و تو را بپوشاند، در میان آفتاب باشد و تو را در زیر سایه نگه دارد و خواب را از چشمان خود دور کند تا تو خواب راحت کنی!
او تو را از سرما و گرما حفظ کرده است؛ نه برای منفعتی که به او برسد، بلکه برای خود توست، تا بوده باشی.
بنابراین، چگونه طاقت داری [و میتوانی] شکر مادرت را بجا آوری و از عهدۀ زحمات او برآیی؟ مگر بِعَونِ اللهِ و تَوفیقِه، به کمک خدا و عنایت پروردگار.“
بله




















