بله
کتاب صلح قرآنی سوم: ام الاشارات و رموز نوشته‌ی حسین جمشیدیان قلعه سفیدی، پژوهشی درباره‌ی حروف، واژگان و ساختار معنایی قرآن کریم است که می‌کوشد لایه‌هایی فراتر از معنای متداول کلمات را آشکار کند. نویسنده با طرح ایده‌ی «هندسه‌ی معنا»، حروف را نشانه‌هایی از روابط بنیادین هستی می‌داند و در پی یافتن پیوندهای درونی میان زبان، ادراک و جهان است.
درباره‌ی کتاب صلح قرآنی سوم: ام الاشارات و رموز
آیا حروف صرفاً صداهایی قراردادی‌اند یا هریک می‌توانند حامل نشانه‌ای از یک کنش، حرکت یا رابطه در جهان باشند. در کتاب صلح قرآنی سوم: ام الاشارات و رموز حسین جمشیدیان قلعه سفیدی از معنای فرهنگ‌نامه‌ای واژگان فاصله می‌گیرد و پیشنهاد می‌کند برای فهم عمیق‌تر زبان قرآن به ساختار حروف و چگونگی ترکیب آن‌ها توجه کنیم.
این پژوهش که در حوزه‌ی واژه‌شناسی قرآن قرار می‌گیرد تنها به بررسی کاربردهای یک واژه محدود نمی‌شود، بلکه جست‌وجویی است برای کشف روابط معنایی پنهان در شبکه‌ای از واژگان که در کنار یکدیگر کلیت متن را می‌سازند.
از ریشه‌شناسی قرآنی تا بازخوانی ساختار زبان
حسین جمشیدیان قلعه سفیدی در بخش‌های گوناگون این کتاب، حروف و ریشه‌های واژگان عربی، نقش اعراب و واکه‌ها، ساختارهای صرفی و نحوی و تأثیر آن‌ها را بر معنا بررسی می‌کند. جمشیدیان با مراجعه به آیات قرآن، روایات و منابع لغوی، می‌کوشد برای حروف معانی بنیادینی پیشنهاد کند و این معانی را در واژگان مختلف بیازماید.
بررسی واژه‌هایی مانند «ذکر»، «رحمن»، «قلب»، «ملک» و «سلطان»، تحلیل تفاوت حروف و نقش نشانه‌های دستوری و استفاده از جدول‌ها برای آزمودن الگوهای پیشنهادی، بخشی از این مسیر پژوهشی است.
در کتاب صلح قرآنی سوم: ام الاشارات و رموز، بحث از زبان‌شناسی و ریشه‌شناسی قرآنی به حوزه‌های فلسفه‌ی زبان، منطق و هستی‌شناسی گسترش می‌یابد. حسین جمشیدیان قلعه سفیدی همچنین از آزمون‌های هوش مصنوعی و بررسی نمونه‌های متعدد برای بازبینی نظام پیشنهادی خود بهره می‌گیرد. در نتیجه، کتاب صرفاً مجموعه‌ای از توضیحات درباره‌ی معنای واژه‌ها نیست، بلکه تلاشی است برای تدوین روشی نظام‌مند در تحلیل حروف، ترکیب‌های زبانی و روابط معنایی.
در جست‌وجوی هندسه‌ی معنا
یکی از ویژگی‌های متمایز کتاب صلح قرآنی سوم: ام الاشارات و رموز، تلاش برای برقراری ارتباط میان ساختار زبان قرآن و مفاهیم فیزیک، به‌ویژه نظریه‌ی میدان و پدیده‌های کوانتومی است. نویسنده حروف و ترکیب‌های زبانی را با مفاهیمی مانند میدان، موج، بردار، قطب، پتانسیل، تعادل و تشدید مقایسه می‌کند و می‌کوشد الگویی از روابط معنایی ارائه دهد که از سطح واژه فراتر برود و به تصویری از نظم جهان برسد. در این نگاه، حروف نشانه‌هایی از کنش‌ها و نسبت‌های بنیادین‌اند و واژه‌ها از ترکیب و تعامل این نشانه‌ها شکل می‌گیرند.
حسین جمشیدیان قلعه سفیدی در این کتاب در حوزه‌ی معناشناسی قرآن تأمل می‌کند و روشی متفاوت و میان‌رشته‌ای در تفسیر قرآن پیشنهاد می‌دهد. او برداشت‌های رایج از زبان و برخی مبانی ریشه‌شناسی را به پرسش می‌گیرد و می‌کوشد راهی تازه برای فهم واژگان قرآن بگشاید؛ هرچند اعتبار هریک از پیشنهادهای او نیازمند ارزیابی مستقل است.
خرید کتاب صلح قرآنی سوم: ام الاشارات و رموز انتشارات فروغ سیمرغ زمینه‌ای فراهم می‌کند تا با برداشتی متفاوت و تأمل‌برانگیز، زبان قرآن را درک کنید و به رابطه‌ی میان واژگان قرآن و هستی بیندیشید.
کتاب صلح قرآنی سوم: ام الاشارات و رموز برای شما مناسب است اگر
- در حوزه‌ی معناشناسی و واژه‌شناسی قرآن مطالعه می‌کنید و می‌خواهید فراتر از معانی ظاهری، لایه‌های معنایی حروف و واژگان عربی را بشناسید.
- قصد دارید با رویکردی متفاوت به تفسیر و ریشه‌شناسی قرآنی آشنا شوید و استدلال‌های آن را نقادانه بررسی کنید.
- به پژوهش‌های میان‌رشته‌ای در زمینه‌ی زبان، فلسفه، هستی‌شناسی و ارتباط‌های پیشنهادی میان قرآن و مفاهیم فیزیک کوانتومی علاقه دارید.
در بخشی از کتاب صلح قرآنی سوم: ام الاشارات و رموز می‌خوانیم
این بازخوانیِ هستی‌شناسانه از «نقطه»، «خط» و «زاویه»، نه یک بحث زبانی، که توصیفِ؛ «فرآیندِ تجلّی»؛ است. وقتی از؛ «شکستِ خط رحمانی»؛ و؛ «پیدایشِ زوایا»؛ سخن می‌گوییم، در واقع در حال تبیینِ چگونگیِ تبدیلِ «وحدتِ رحمانی» به «کثرتِ خلقی» هستیم. این همان جایی است که زبان (به‌عنوان ابزارِ تبیینِ این کثرت) باید از «اصولِ هندسیِ هستی» تبعیت کند.
1. فتحه (اَ): انعکاسِ ظهورِ «بُن»
اگر فتحه را همان «خطِ رحمانی» یا «نقطهٔ ظهور» در حالتِ سکون و بی‌داوری بدانیم، او حاملِ «اصلِ هستی» است. فتحه، بازترین حرکت است چون هنوز «شکستی» در آن رخ نداده است. او «حضورِ محض» است.
2. ضمه (اُ): تلاشی برای «بازگشت به مرکز» (مرکزیت)
ضمه حاصلِ گردشدگی و جمع‌شدگی است. در هندسه‌ی ما، این «بازگشت به خود» است. وقتی یک «خط» (فتحه) در محلی دچار شکست می‌شود و می‌خواهد هویتِ خود را حفظ کند، «دایره» یا «حلقه» می‌سازد تا خود را در مرکزِ یک میدانِ کوچکِ «خودبنیاد» محصور کند.
*رفع:؛ علامتِ این «خود-مرکز-بینی» است. برای همین است که؛ «فاعل»؛ (که کنشگر است)،؛ «مبتدا»؛ (که موضوعِ سخن است) و؛ «نائب‌فاعل»؛ (که جای خالیِ فاعل را با حضورِ خود پر کرده)، همگی «مرفوع» می‌شوند. آن‌ها می‌خواهند بگویند: «من در این نقطه، مرکزِ این میدانِ کوچک هستم.»
؛ 3. کسره (اِ): گرایش به «امتداد و پیوستگی» (وابستگی)
کسره حرکتی است که از «مرکز» به سمتِ «خارج» متمایل شده است. این همان «ضلعِ دومِ زاویه» است که پس از شکستِ اول، به سمتِ هدفِ دیگری حرکت می‌کند.
*؛ جر:؛ نشانه‌یِ این «وصل» است. حرفِ جر، آن خطِ رحمانی را می‌شکند و به «اسم» می‌چسباند. «اسمِ مجرور» دیگر مرکزِ خود نیست؛ او در مسیرِ رسیدن به چیزی دیگر قرار گرفته است. پس او «مجرور» است، یعنی «کشیده شده» و «وابسته شده».
؛ پیوند با «بِسمِ اللهِ»: عبور از میانِ اضلاع
تأملِ دربارهٔ «بسمِ الله». «باء» به عنوانِ حرفِ جر، همان «تکانه» ای است که از میدانِ رحمانی جدا شده و اجازه می‌دهد از میانِ دو خطِ «بسم» عبور کنیم و به «الله» برسیم.
