کتاب دیر آمدم...!

بخش هایی از متن کتاب:

ظهر گرم و آفتابی یکی از روزهای اردیبهشت ماه بود . امّا بچه‌ها با شور و هیجان خیلی زیاد در زمین خاکی بدنبال توپ می‌دویدند.

آرش : مهران ! پاس بده.

مهران توپ را به طرف آرش پاس داد و فریاد کشید: شوت کن. بدو پسر!... آفرین ... آفرین ...گُله... گُله... هورا...

در همین هنگام صدای لیلا به گوش رسید: مهران... مهران، مامان کارت داره

مهران در حالی که خیس عرق شده بود به آرش نزدیک شد و نفس نفس زنان گفت: آرش! میای بریم خونه ما ناهار با هم بخوریم؟

آرش با آستین عرق پیشانی‌اش رو پاک کرد و گفت: نه مهران جون  باید برم، مادرم منتظرمه...!

بقیه‌ی بچه‌ها وقتی دیدن آرش و مهران دست از بازی کشیدن، هر کدام به طرفی رفتند.

دوباره لیلا فریاد کشید: مهران بیا دیگه...!

آرش دستی به شانه مهران زد و گفت : برو، مادرت منتظره، تا فر دا.

آرش و مهران دانش آموزان کلاس پنجم ابتدایی هستند. دوستانی صمیمی که از آغاز دبستان با هم بودند.پدر مهران دبیر و نویسنده بود. هر وقت آرش به منزل مهران می‌رفت، از این که پدر مهران با آن‌ها مثل یک دوست هم سن و سال بازی می‌کرد، بسیار لذت می‌برد. آقا نادر مرد سرزنده ای بود  که علاقه‌ی زیادی به بچه‌ها داشت!

پدر آرش هم کارگر شرکت نخ ریسی بود. مردی زحمت کش که صبح زود از خانه درمی آمد و دیر وقت باز می‌گشت. با وجود علاقه‌ی قلبی شدیدی که به فرزندانش داشت، وقت کمی را با آن‌ها می‌گذراند. از زمانی که خواهرها و برادر آرش ازدواج کرده بودند، آرش تنهایی را بیشتر احساس می‌کرد. به خاطر همین اوقات زیادی را با مهران می‌گذراند.

اواخر خرداد بود. آرش و مهران کارنامه‌ی خود را گرفته بودند و راه برگشت مدرسه را با خوشحالی طی می‌کردند. هر دو نمرات خوبی کسب کرده بودند و از این بابت راضی به نظر می‌رسیدند.

 مهران با خوشحالی گفت: بابام به من قول داده که اگر کلاس سوم راهنمایی را با معدل خوب قبول بشم برام کامپیوتر بخره. تو هم بیا با هم بازی کامپیوتری کنیم. باشه؟