کتاب کابوس‌های فرامدرن اثر رضا کاظمی؛ روایت‌هایی از دغدغه‌های انسان مدرن

کتاب کابوس‌های فرامدرن، مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه رضا کاظمی را در خود جای داده است و شما را به دنیایی میان خواب و بیداری، خاطره و واقعیت و زندگی و مرگ می‌برد. نویسنده در داستان‌هایی که گاه واقع‌گرایانه هستند و گاه سوررئال می‌شوند، موقعیت‌های روزمره‌ی انسان مدرن را به تجربه‌هایی غریب، رازآلود و اضطراب‌آور بدل می‌کند.

درباره‌ی کتاب کابوس‌های فرامدرن

گاهی کابوس‌ها و اضطراب‌ها به شکلی غیرمنتظره از دل یک اتفاق معمولی سر بر می‌آورند؛ درست مانند آنچه رضا کاظمی در داستان‌های کتاب کابوس‌های فرامدرن پیش روی شما قرار می‌دهد؛ پسری هفده‌ساله از خانه بیرون می‌رود و ناپدید می‌شود، زنی در آخرین روز سال به خانه‌ی شوهر سابقش برمی‌گردد، تصادفی در خیابان به نقطه‌ی تلاقی زندگی چند غریبه بدل می‌شود و مردی در سالن انتظار فرودگاه چشم‌به‌راه کسی است که مدت‌ها از او بی‌خبر است.

بعید نیست بپرسید که این اتفاقات ساده چطور می‌توانند ماجرای کابوس‌وار، داستان سوررئال یا رخدادی اضطراب‌آور را شکل دهند؟ تنها کسی که می‌تواند به این پرسش جواب دهد رضا کاظمی و ذهن داستان‌پرداز اوست که در هر روایتْ گوشه‌ای از خلاقیت و مهارت خود را آشکار می‌کند.

روایت جریان سیال ذهن به سبک رضا کاظمی

در مجموعه داستان کابوس‌های فرامدرن، آنچه که همچون رشته‌ی تسبیح، زنجیره‌ای پیوسته از روایت را شکل می‌دهد، نه اتفاقات بیرونی، بلکه ذهن شخصیت‌های داستان‌هاست. ذهن‌هایی که خاطرات را زنده می‌کنند، میان گذشته و حال در رفت‌وآمدند یا خواب و خیال را به هم پیوند می‌دهند. از این روست که در این داستان‌های روانشناختی، تشخیص خیال از واقعیت سخت و گاهی ناممکن می‌شود.

رضا کاظمی ابایی ندارد که کنترل روایت را به دست راوی غیرقابل اعتماد بدهد یا پس از روبه‌رو کردن شخصیت‌ها با سوگ یا فقدان، ما را به دل یک روایت جریان سیال ذهن ببرد تا در میان خاطره، توهم و واقعیت سرگردان شویم.

داستان‌های روانشناختی و رازآلود در شهری آشنا

در داستان‌های این مجموعه، تهران نیز حضوری پررنگ دارد؛ شهری که با خیابان‌ها، کافه‌ها و میدان‌هایش به درون داستان‌های مدرن رضا کاظمی می‌آید تا قصه‌هایی غریب و ناآشنا را در فضایی آشنا به تصویر بکشد. کاظمی با روایت‌های سوررئال که گاه به داستان‌های پست‌مدرن تنه می‌زنند، شما را از رخوت داستان خطی دور می‌کند تا وارد جهانی شوید که به‌جای پاسخ‌های روشن، سرشار از ابهامات درگیرکننده است.

پس اگر دوست دارید داستانی بخوانید که شما را در رازآلودگی و ابهامی سرشار غوطه‌ور سازد، با خرید کتاب کابوس‌های فرامدرن نشر مرکز می‌توانید میان خواب، خاطره و واقعیت قدم بزنید و خودتان معنای هر روایت را کشف کنید.

کتاب کابوس‌های فرامدرن برای شما مناسب است اگر

• اهل خواندن داستان‌های کوتاه ایرانی هستید و دلتان می‌خواهد روایت‌هایی متنوع با شخصیت‌ها و داستان‌هایی متفاوت بخوانید.
• از خواندن داستان‌های روانشناختی و واکاوی ذهن، اضطراب، خاطرات و تجربه‌های درونی شخصیت‌ها لذت می‌برید.
• در پی داستان‌های مدرن ایرانی می‌گردید که با ماجراهای رازآلود و چندلایه فرصت کشف را به شما بدهند.

در بخشی از کتاب کابوس‌های فرامدرن می‌خوانیم

هیچ‌کس به در نمی‌زند. صدای پچ‌پچ از پاگرد نمی‌آید. خانه‌مان طبقه‌ی سوم است. مطمئنم کسی با آسانسور بالا نیامده. صدای پا را از آخرین پله‌ها شنیدم. در هال چشمی ندارد وگرنه به‌راحتی می‌شد فهمید آن طرف چه خبر است. البته من که می‌دانم چه خبر است؛ یعنی می‌توانم حدس بزنم دیگر کارمان تمام است. اگر همسرم بود شاید... ولی تنها که هستم از همه‌چیز می‌ترسم. کپ می‌کنم. همسرم پزشک است. صبح‌ها بیمارستان و عصرها مطب. من استاد دانشگاهم. ریاضی درس می‌دهم. همین حالا باید سر کلاس باشم ولی نیستم چون قرار بود همسرم بیاید و حالا در فرودگاه باشیم. به دانشکده چیزی نگفته‌ام. آن‌ها جنس‌شان خیلی خراب است...

نمی‌دانم چرا دیر کرده. موبایلش چرا خاموش است؟ اول صبح بچه را برد بگذارد مهدکودک. سرم دارد منفجر می‌شود. از دیشب درد می‌کرد. چند سال است که بعضی وقت‌ها درد می‌گیرد. نور اذیتم می‌کند. دوست دارم بالا بیاورم. بعضی‌ها می‌گویند میگرن است ولی همسرم می‌گوید سردرد استرسی. فرقی نمی‌کند چون درمان هر دو یک‌جور است؛ با همین قرص‌های تکراری لعنتی.

ولی به خاطر این سردرد لعنتی نیست که روزها عینک آفتابی می‌زنم. ربطی به آفتاب ندارد. شب‌ها از زور درد از خواب بیدار می‌شوم. قدم می‌زنم. توی خواب همیشه کسی گوشه‌ی اتاق توی سایه هست... کسی هست. فقط همان نیمه‌شب‌ها. گاهی به خودم که فکر می‌کنم می‌ترسم. هُری می‌ریزم. خالی می‌شوم. گفتم سیگاری شوم شاید اضطرابم کم شود. نتوانستم. یکی‌دو بار لبی تر کردم، خوشم نیامد. همسرم اما بدش نمی‌آید. بچه‌مان چهار سالش است. خوش‌سروزبان و شیرین است ولی دوستش ندارم، چون مال ما نیست. بچه‌دار نمی‌شدیم. زیاد درمان کردیم و چاره‌ساز نشد. آخرش اسپرم اهدایی به کارمان آمد. حالا فقط نصف این بچه مال ماست. شاید بهتر بود بچه‌دار نمی‌شدیم. حالا فقط یک زخم سزارین از این بچه در زندگی‌مان به یادگار می‌ماند.