کتاب شکم

کتاب شکم نوشته‌ی احسان فولادی فرد، قصه‌ی مردی است که سال‌ها نگهبان باغی در اطراف تهران بوده و حالا خودش را مالک بی‌چون‌وچرای آن می‌داند. اکبر با سگ‌های وحشی‌اش اجازه نداده کسی به باغ نزدیک شود؛ اما خبر بازگشت قوامی، صاحب قدیمی ملک، تعادلی را به هم می‌زند که از ابتدا هم بر دروغ، ترس و حرص بنا شده بود.

درباره‌ی کتاب شکم

دست راست اکبر از دیگر اعضای بدنش بزرگ‌تر است؛ انگار موجودی جداگانه در تن او زندگی می‌کند و سهم باقی بدن را می‌بلعد. این تصویر عجیب، از همان ابتدا منطق جهان کتاب شکم احسان فولادی فرد را می‌سازد. با داستانی واقع‌گرا درباره‌ی اختلاف بر سر مالکیت روبه‌رو نیستیم؛ ذهن آشفته‌ی اکبر، باغ متروک و بدنی که دیگر کاملاً فرمان‌بردار صاحبش نیست، ماجرا را به قلمرو وحشت روان‌شناختی می‌برند.

قوامی از ثروتمندان دوران پیش از انقلاب است که هنگام دگرگونی‌های سال 1357 از ایران می‌گریزد و باغ را به اکبر می‌سپارد. سال‌ها می‌گذرد و سرایدار قدیمی همراه خانواده‌اش در عمارت جا خوش می‌کند. اکنون قوامی قصد بازگشت و فروش ملک را دارد، ولی اکبر حاضر نیست چیزی را که طی این سال‌ها تصاحب کرده پس بدهد. او و دست بزرگش برای ورود صاحب باغ آماده‌اند و از همان آغاز می‌دانیم این مواجهه آرام تمام نخواهد شد.

شکمی که هرگز سیر نمی‌شود

«شکم» در این نوولا فقط عضوی از بدن یا نشانه‌ی گرسنگی نیست. خوردن به میل تصاحب گره می‌خورد و گرسنگی از غذا فراتر می‌رود؛ گرسنگی پول، قدرت، خانه و انتقام. اکبر از دل خاطرات تحقیرآمیز و زندگی فرودستانه‌اش حرف می‌زند و خواننده کم‌کم می‌بیند چگونه کسی که زمانی زیردست دیگران بوده، خودش به موجودی خشن و سلطه‌جو تبدیل شده است.

کتاب شکم نشر چشمه روایت را با جریان سیال ذهن و رفت‌وآمد میان گذشته و حال پیش می‌برد. زبان اکبر خشن، پرخاشگر و گاهی هذیان‌آلود است و باغ با استخر خالی، سگ‌ها، موش‌ها و اتاقک سرایداری‌اش به امتداد ذهن او تبدیل می‌شود. ترس کتاب نیز از همین پیوند می‌آید: مرز میان انسان، حیوان و میل کور به بلعیدن آرام‌آرام از بین می‌رود.

این کتاب در قالب نوولا منتشر شده و روایت فشرده‌اش بیش از حادثه‌پردازی، بر شخصیت و فضای خفقان‌آور تکیه دارد. خرید کتاب شکم برای خواننده‌ای مناسب است که از ادبیات وحشت انتظار هیولاهای آشنا را ندارد و ترجیح می‌دهد هیولا را در حرص، تحقیر و بدن انسانی پیدا کند.

کتاب شکم برای شما مناسب است اگر

• داستان‌های ترسناک روان‌شناختی و تاریک ایرانی را دوست دارید.
• به کتاب‌هایی با داستان‌های غیرخطی و جریان سیال ذهن علاقه دارید.
• از داستان‌های شخصیت‌محور با فضای بسته و پرتنش لذت می‌برید.
• می‌خواهید نوولایی ایرانی درباره‌ی فقر، قدرت و میل به تصاحب بخوانید.

در بخشی از کتاب شکم می‌خوانیم

بعد از چند سال اکبر حتم کرد قوامی دیگر برنمی‌گردد. می‌خواست، تابه‌حال برمی‌گشت؛ خودش هم نه، ثریا؛ ثریا هم نه، حداقل یکی از دخترهاش؛ ژاله، ژینوس، ژاکلین یا ژرورا که حالا لابد کوچک‌ترین‌شان بیست و چند سالی سن می‌داشت. شاید هم به خاطر جنگ بود که نمی‌آمد. نمی‌آمدند.

شب‌هایی که تهران بمباران می‌شد همه‌جا خاموشی بود، این‌جا تاریک‌تر. بعضی شب‌ها صدای آژیر قرمز بمباران از همه‌جا می‌آمد، تیز و زبر. اکبر گوشش را می‌چسباند به رادیوِ توشیبای زردش. اشرف چراغ‌ها را می‌گرفت. پسرش چشم‌هاش را می‌بست حمدوسوره می‌خواند. دخترش سرش را می‌کرد توی متکای سبزش و موهاش را می‌جوید.

هواپیماهایی که می‌آمدند نمی‌خواستند بمب‌هاشان را روی باغ‌ها و زمین‌های کلم و بادمجان و خیار و گوجه با تکه کردن چهارتا آدم حیف‌ومیل کنند. مستقیم می‌رفتند سمت شهر، تهران؛ جایی که بدن‌های توده‌شده‌ی درهم، توی آپارتمان‌ها و آلونک‌ها و برج‌ها، ساردین‌پیچ‌شده، لقمه‌ی چربی بودند برای قطعه‌قطعه‌قطعه شدن.

گاهی در مسیر رسیدن به تهران آن‌قدر پایین پرواز می‌کردند که صداشان، صدای مرگ‌دارشان، پوست از گوشت و گوشت از روی استخوان کشاورز و باغدار و باغبان و نگهبان و سرایدار جدا می‌کرد و یک لحظه مرگ مثل دیو چراغ جادو جلوِ هر کسی که صدا را می‌شنید قد علم می‌کرد. آن یک لحظه هر کس هر طور بلد بود اشهدش را می‌خواند و زبان می‌گزید و از هول آتش جهنم از گناهان کرده و ناکرده التماس بخشایش می‌کرد.