کتاب گنجشک کتاب فروش

حسام حیدری در کتاب گنجشک کتاب فروش، داستان هنگامه، دختر ده ساله‌ای را روایت می‌کند که پس از مرگ پدرش می‌بایست با مجموعه‌ای از تغییرات عدیده در زندگی‌اش کنار بیابد و در این میان، نبود پدر را نیز بپذیرد. در ابتدا، بیشترین چیزی که هنگامه کوچولو را آزار می‌دهد، نرفتنشان به ییلاق شیخ موسی است؛ جایی که هرسال تابستان همراه با پدر می‌رفتند و روزهایی خوش را کنار هم می‌گذراندند.

درباره‌ی کتاب گنجشک کتاب فروش

هنگامه کوچولو، شخصیت اصلی کتاب گنجشک کتاب فروش اثر حسام حیدری، از وضعیت کنونی‌اش اصلا راضی نیست. سفر هرساله‌شان به ییلاق شیخ موسی لغو شده و مادر هم به‌تازگی در کتابفروشی مشغول به کار شده و دیگر مثل قبل، برای او وقت ندارد. تازه پدر هم دیگر نیست و هیچ چیز مانند گذشته پیش نمی‌رود. علاوه بر این، مادر بعضی روزها، هنگامه را همراه خود به کتابفروشی می‌برد، جایی که او شدیدا از آن نفرت دارد و از هیچ کاری برای خروج مادر از آنجا فروگذار نمی‌کند.

ییلاق شیخ موسی برای هنگامه، صرفا یک روستا نیست؛ بلکه یادآور خاطرات بسیار خوشی است که همراه پدر داشته. خانه‌ی چوبی، کوه و جنگل و حیواناتی که آن‌ها را با اسم‌های بامزه‌ای مثل نازی و غازی، جنیفر، خپولک و پروفسور ماشاالله خطابشان می‌کند. رد پدر هنگامه را تقریبا در تمامی لحظات کتاب گنجشک کتابفروش می‌توان پیدا کرد و فقدان او لحظه‌لحظه به چشم می‌آید.

کتاب، راهی برای درمان سوگ در کودکان

کتاب گنجشک کتاب فروش نوشته‌ی حسام حیدری، اثری درباره‌ی مواجهه‌ی کودک با مرگ پدر است؛ رخدادی که می‌تواند مسیر زندگی فرد را عمیقا تحت‌تاثیر قرار دهد و پیامدهای عاطفی آن تا مدت‌ها با کودک همراه بماند. به همین علت، والدین و اطرافیان می‌بایست با نهایت دقت با مقوله‌ی سوگ کودکان روبه‌رو شوند و به آن‌ها فرصت دهند اندوه، خشم، دلتنگی و سردرگمی خود را تجربه و بیان کنند.

در بخشی از کتاب گنجشک کتاب فروش می‌خوانیم

صبح هر چه‌قدر که می‌شد دیر از خواب بیدار شدم و دست‌شویی رفتن را طول دادم. بعدش هم گفتم: «من بلد نیستم لباس بپوشم.» و وقتی مامان داشت با عصبانیت لباس تنم می‌کرد، خودم را شُل کردم و این‌طرف و آن‌طرف وِلو شدم. توی تاکسی هم دوباره خودم را زدم به خواب و وقتی رسیدیم، پیاده نشدم. مامان هی گفت: «پاشو هنگامه. پاشو زشته.» و وقتی دید حریفم نمی‌شود، زیر‌بغل‌هایم را گرفت و کشان‌کشان تا جلوِ در کتاب‌فروشی برد. یک چشمم را باز کردم و ویترین را نگاه کردم. هنوز همان کتاب‌ها تو ویترین بود. مامان چندبار گفت: «می‌خوام برم تو. دیر شد. پاشو زشته.» و وقتی باز جواب ندادم، ولم کرد روی زمین و گفت: «باشه. من می‌رم تو. هر وقت دوست داشتی بیا.» یواشکی چشمم را باز کردم و دیدم که مانتو و مقنعه‌اش را صاف‌وصوف کرد و از پله‌های کتاب‌فروشی رفت بالا. یک‌کمی‌ همان جا روی زمین خوابیدم. پیاده‌رو سرد بود. چند نفر از کنارم رد شدند و نگاهم کردند، ولی محل نگذاشتم. بعد خودم را کشیدم روی زمین و رفتم روی نیمکتی که کنار پیاده‌رو بود نشستم. از آن‌جا داخل فروشگاه معلوم بود. یکی دو‌تا پسر جوان و چند‌تا خانم داشتند کتاب‌ها را ورق می‌زدند، ولی مثل دیروز شلوغ نبود.

چشمم افتاد به بالای سردر که خیلی بزرگ نوشته بود «نشر‌ چشمه» و بعد ویترین را نگاه کردم که چارچوب چوبی سفیدی بود که نُه‌تا کتاب تویش جا می‌شد و با چراغ‌های رنگی و چند‌تا مجسمه‌ی کوچک تزیین شده بود. دو طرف فروشگاه از روی زمین تا سقف قفسه‌بندی بود. وسط هم چندتا میز بزرگ بود. البته میزهایش مثل میزهای معمولی معلم‌های مدرسه یا میزهای ناهارخوری نبود، چون جای صندلی نداشت و عوضش از هر چهار طرف قفسه‌بندی شده بود و همه‌طرفش پُر از کتاب بود. مامان ته فروشگاه، پشت پیشخان، نشسته بود.