کتاب آوای دوشیزه بلوچ

کتاب آوای دوشیزه بلوچ نوشته‌ی سحر کهرازه مجموعه‌ای از اشعار عاشقانه و داستان‌های کوتاه است که از پیچ‌وخم‌های عشق، دلدادگی، بی‌قراری و تنهایی می‌گوید. این اثر با تکیه بر احساسات انسانی و تجربه‌های عاطفی، خواننده را به دنیای درونی شاعری می‌برد که میان عشق، دلتنگی، جدایی و میل به رهایی در جست‌وجوی خویشتن است.

درباره‌ی کتاب آوای دوشیزه بلوچ

سحر کهرازه در مجموعه شعر آوای دوشیزه بلوچ اشعاری حول محور عشق و دلدادگی، بی‌قراری، تنهایی، جدایی و دلتنگی سروده است. شاعر در قطعات مختلف، از آشوب درونی عاشق، گم کردن و جست‌وجوی معشوق، رنج دوری و کشمکش میان ماندن و رفتن سخن می‌گوید و با بهره‌گیری از تکرار، استعاره و گفت‌وگوی درونی، فضایی عاطفی و گاه رازآلود به اشعار می‌بخشد.

کتاب حاضر را می‌توان ترکیبی از مجموعه شعر معاصر فارسی و داستان کوتاه دانست که بیش از آنکه روایتگر یک داستان واحد باشد، مجموعه‌ای از لحظه‌ها و تجربه‌های عاطفی را کنار هم قرار می‌دهد؛ لحظه‌هایی که از شور عشق آغاز می‌شوند و گاه به دلتنگی، آشوب، جدایی و رهایی می‌رسند. با خرید کتاب آوای دوشیزه بلوچ انتشارات نیلون اشعاری عاشقانه خواهید خواند درباره‌ی عشق که هم‌زمان می‌تواند سرچشمه‌ی آرامش، بی‌قراری و دگرگونی باشد.

کتاب آوای دوشیزه بلوچ برای شما مناسب است اگر

• به شعر معاصر و شعر عاشقانه علاقه دارید و از خواندن اشعاری درباره‌ی عشق و دلدادگی، جدایی و دلتنگی، تنهایی و کشمکش‌های عاطفی لذت می‌برید.
• به دنبال مجموعه‌ای از شعر فارسی هستید که بیشتر بر بیان احساسات و تجربه‌های درونی تمرکز دارد.
• به داستان‌های خیلی کوتاه فارسی علاقه دارید.

در بخشی از کتاب آوای دوشیزه بلوچ می‌خوانیم

من، همهمه را گریختم تا پایان دهد بر ضدِ من.
آن سوگلی که روزی زیر سلطه ی من بود، حالا دست در دستِ هم کردن، این دل را آشوب می‌کند.
دل که آشوب شود، جانِ دل چه می‌شود؟
تو که از من داغون‌تری، با این‌گونه پاسخ‌ات.
سهل است؛ بگذارم بدین گونه در عمقِ او محو شوی.
من در عمقِ غم محو شدم. تو از آن خوشی و بی‌زاری، این‌گونه چهره نمایان می‌دهی و می‌دهی.
حال، گناهِ شصت‌روزه‌اش را جانب شده‌ای از تو.
حال، آن که همچو آوای دریا برایش صوت می‌کند، نامش را از خود گفته است و می‌گوید:
«من چو کوهی، پشتِ آئینت را می‌دارم.»
آن که بدین است، راهش جدایی است.
خود کرده‌ام از این‌ها اصلاحی.
من گه‌گاه مروارید از گوشه ی چشم ریخته‌ام.
بهانه‌گریانِ من زیادی است، ولی ندانستند که نبودِ توست.