معرفی و دانلود کتاب سوزومه

معرفی کتاب سوزومه

کتاب سوزومه داستانی فانتزی به قلم ماکوتو شینکای را روایت می‌کند. اثری اقتباسی از انیمه‌ی محبوبی به همین نام که برای نوجوانان داستان دختری را بازگو می‌کند که به وجود دنیایی شرور و پر از فاجعه پشت درهایی مرموز پی می‌برد. و حالا وظیفه‌ی خود می‌داند که با پیدا کردن و قفل کردن تمام این درها دنیا را از فاجعه نجات بدهد.

درباره‌ی کتاب سوزومه

آیا باور می‌کنید یک در وسط یک دریاچه و یا روی یک تپه به دنیایی ترسناک باز شود؟ یا می‌توانید بپذیرید که یک صندلی سخنگو از شخصیت‌های مهم یک داستان باشد؟ خب اگر با دنیای انیمه‌ها آشنا باشید نه تنها برایتان باورپذیر بلکه بسیار عادی است. رمان سوزومه (Suzume) اقتباسی نوشتاری از انیمه‌ای به همین نام است که ماکوتو شینکای (Makoto Shinkai) آن را نوشته و کارگردانی کرده است. سوزومه، شخصیت اصلی رمان، دختری هفده‌ساله است که وقتی در یک روز عادی، در راه مدرسه با دیدن مردی احساس می‌کند که با رازی روبه‌رو شده است. این مرد جوان خوش‌چهره که سوتا نام دارد، معلوم است در پی چیزی می‌گردد، به همین خاطر از نگاه سوزومه بسیار مرموز به نظر می‌رسد. این می‌شود که او را دنبال کند و از همین نقطه زندگی سوزومه وارد ماجراهای تازه‌ای می‌شود که هیچ‌گاه فکرش را هم نمی‌کرد.

سوزومه که در کنار خاله‌اش در شهر بندری کیوشو همیشه زندگی آرامی داشته اما با دنبال کردن سوتا، بی‌آنکه بداند این آرامش را بر هم می‌زند. در پی تعقیب مرد، سوزومه به ویرانه‌ای در دل تپه‌های بندر می‌رسد. در میان این ویرانه یک درِ سفید خودنمایی می‌کند که به هیچ دیواری متصل نیست. این در عجیب توجه سوزومه را به خود جلب می‌کند و باعث می‌شود ناخودآگاه قفل در را بچرخاند و آن را باز کند. باز شدن در همانا و بر پا شدن هیاهویی پرسروصدا همان!

درهایی که رو به شر باز می‌شوند

سوزومه با همراهی سوتا به مرور متوجه می‌شود درهای بسیاری در سراسر ژاپن وجود دارند که نیروهای شر و پلید را در دل خود پنهان کرده‌اند. به این ترتیب سوزومه درمی‌یابد که برای پیشگیری از فجایعی که در اطرافش رخ می‌دهد باید این درها را طوری قفل کند که هیچ‌گاه باز نشوند. نویسنده در این رمان فانتزی نوجوان، قهرمان داستان را به یک ماجراجویی حماسی می‌برد و در جهانی فانتزی، گذشته، حال و آینده را به هم پیوند می‌دهد. از سوی دیگر پرداخت شخصیت سوزومه در رمان به خوبی کشمکش‌های درونی و رشد عاطفی و شخصیتی او را نشان می‌دهد. سوتا هم نقطه‌ی درخشان دیگری از این رمان نوجوان است که با وجود تغییر ظاهری که پیدا می‌کند باز هم ارتباط لطیفی که بین او و سوزومه برقرار می‌شود می‌تواند مخاطب را دلگرم کند و او را به وجد بیاورد.

داستان رمان سوزومه تا حد زیادی به انیمه‌ای که از آن اقتباس شده وفادار است تا آن‌جا که به‌نظر می‌رسد ماکوتو شینکای، کتاب را حین ساخت انیمه به نگارش درآورده است اما آنچه که رمان را از انیمه متمایز می‌کند، فرصت دسترسی مخاطب به افکار ذهنی سوزومه است که حس همذات‌پنداری خواننده را به خوبی برمی‌انگیزد. ماکوتو شینکای در این کتاب با لحنی شاعرانه، فضایی پراحساس را شکل می‌دهد و مخاطب را با جریان سیال ذهن سوزومه همراه می‌کند تا با درگیر کردن احساس مخاطب بتواند وقایع فانتزی و ماورایی را باورپذیر سازد. او با خلق عناصر مختلفی دست به خلق استعاره‌هایی می‌زند که هر کدام از مفاهیمی مثل سوگ ناشی از فقدان و فرازونشیب‌های روابط انسانی سخن به میان می‌آورد.

کتاب سوزومه، این رمان ژاپنی خوش‌خوان را نیلوفر عزیزپور به فارسی برگردانده و نشر پرتقال آن را ذیل مجموعه‌ی «چاباموچی» به چاپ رسانده است.

کتاب سوزومه برای شما مناسب است اگر

• فرزند 12 تا 16 سال دارید که به ادبیات ژاپن و دنیای انیمه‌ها علاقه‌مند است.
• انیمه‌ی سوزومه را تماشا کرده‌اید و حالا می‌خواهید به شیوه‌ی تازه‌ای، جهان این داستان را مرور کنید.
• نوجوانی طرفدار آثار فانتزی و تخیلی هستید.

در بخشی از کتاب سوزومه می‌خوانیم

یک‌دفعه نفسم بند می‌آید و می‌ایستم. ریه‌هایم به هوا نیاز دارند و بی‌اختیار هوا را می‌بلعند. آن بوی شیرین و متعفن هم‌زمان وارد ریه‌هایم می‌شود و بدجور به سرفه‌ام می‌اندازد. به‌زحمت سعی می‌کنم نفسی تازه کنم و به بو اهمیتی ندهم؛ بعد تلاش می‌کنم وانمود کنم بویی وجود ندارد و به بینی‌ام می‌گویم حسش نکند. سر فرصت هوای آلوده را از سینه‌ام بیرون می‌کنم. بالاخره نفسم آرام می‌گیرد، به اطراف نگاهی می‌اندازم، تمام تلاشم را می‌کنم تا عمیق نفس نکشم. پشت‌بام ساختمان‌ها و تیرهای تلفن مدفون زیر خاک، مثل توده‌هایی سیاه و درهم‌وبرهم همه‌جا پراکنده‌اند. آن‌سویشان، رودی سرخ و خروشان به آسمان می‌ریزد و همین‌طور درخشان‌تر می‌شود. زمین زیر پایم عجیب و بی‌وقفه می‌غرد، انگار چیزی یک‌باره به‌سمت رود سرخ حرکت می‌کند

اینجا تنها هستم. نمی‌دانم چرا، اما اینجا تنها ایستاده‌ام. دوباره. اضطراب و ترس غیرقابل تحملی وجودم را می‌گیرد، انگار خطایی از کسی سر زده و من نمی‌توانم از کابوس بیدار شوم، اما باید بیدار شوم. حس بچه‌ای را دارم که رهایش کرده‌اند. سقف‌های شیب‌دار مدفون در گل‌ولای، دیوارهایی که به طرز عجیبی سرپا مانده‌اند و پنجره‌های سیاهی که تصویری را منعکس نمی‌کنند، دورتادورم را گرفته‌اند. یک‌دفعه چشمه‌ی اشک‌هایم جاری می‌شوند و قرمزی کرم ویرانگر همه‌جا را سرخ می‌کند. سوتا گفت به خانه بروم. گفت برگردم پیش دختر موتورسوار. بلند می‌گویم: «...داری می‌گی برگردم پیش چیکا؟ می‌گی برم خونه، به کیوشو؟»

بوی شیرین و تهوع‌آوری هنوز دوروبرم است. دیگر گریزی ازش ندارم، به درونم خزیده است. اینجا، حضور آشکار غریبه‌ای را حس می‌کنم که نمی‌توانم نادیده‌اش بگیرم. یک‌دفعه حسی شبیه خشم درون سینه‌ام می‌جوشد. چرا دوباره این اتفاق می‌افته؟ بعد از این‌همه راهی که اومدم. با وجود تمام کارهایی که انجام داده‌ایم.