کتاب از موچی هم بیشتر دوستت دارم

کیمی با یک دعوت غیرمنتظره از سوی پدربزرگش مواجه می‌شود برای اینکه آمریکا را به مقصد ژاپن ترک کند، آن هم درست زمانی که با مادرش یک دعوای مفصل داشته است. سارا کوهن در کتاب از موچی هم بیشتر دوستت دارم داستان کیمی یک دختر آسیایی-‌آمریکایی را روایت می‌کند که با سفری غیرمنتظره به ژاپن با هویت، فرهنگ و ریشه‌های خود مواجه می‌شود.

درباره‌ی کتاب از موچی هم بیشتر دوستت دارم

سارا کوهن (Sarah Kuin) در کتاب از موچی هم بیشتر دوستت دارم (I Love You So Mochi) روایتگر داستان زندگی دختر جوانی به نام کیمی ناکامورا است، دختری که بین انتظارات خانواده و رویاهای خودش دست و پا می‌زند و درست وقتی که نمی‌داند دقیقا چه می‌خواهد و باید چه کار کند با پیشنهاد سفری غیرمنتظره به ژاپن، کشوری که ریشه‌هایش به آن برمی‌گردد، مواجه می‌شود.

شخصیت کیمی در رمان از موچی هم بیشتر دوستت دارم باید یک نقاش بزرگ شود، این گزاره‌ی غیرقابل تغییری است که مادرش برای او تعریف کرده و از وقتی یادش می‌آید نقاشی کشیده، درحالی‌که علاقه و استعداد اصلی او جای دیگری است: در طراحی لباس.

سارا کوهن در خلال روایت داستانی جذاب و پرکشش در کتاب از موچی هم بیشتر دوستت دارم به خوبی نشان می‌دهد که انتظارات والدین چگونه می‌تواند فرزندان را تحت فشار قرار دهد و تلاش برای برآوردن آرزوهای والدین چه آسیب‌های عمیقی بر روح و هویت آنان می‌گذارد. نویسنده با نگاهی ظریف و احساسی، تضاد میان عشق، وظیفه و آزادی فردی را به تصویر می‌کشد و نشان می‌دهد چگونه گاه محبت والدین، در سایه‌ی کنترل و انتظار، به قید و زنجیر بدل می‌شود.

سفری به ژاپن در رمان از موچی هم بیشتر دوستت دارم

کیمی بعد از آنکه جرئت پیدا می‌کند حقیقت را به مادرش بگوید و بعد از راه افتادن دعوایی مفصل بینشان، تصمیم می‌گیرد دعوت پدربزرگ و مادربزرگش به ژاپن را بپذیرد و قدم به سرزمین شکوفه‌های گیلاس برود. از این نقطه کتاب از موچی هم بیشتر دوستت دارم سارا کوهن وارد یک فضاسازی خیال‌انگیز با جزئیات و توصیفات دقیق می‌شود.

مخاطب در کتاب از موچی هم بیشتر دوستت دارم قدم‌به‌قدم با کیمی ناکامورا در این سفر دل‌انگیز همراه می‌شود. در این کتاب به خوبی با جزئیات روزمره‌ی زندگی در ژاپن، فرهنگ، غذاهای آنجا، آداب و رسوم و لباس‌هایشان آشنا خواهید شد. موچی شیرین و نرم می‌تواند نمادی از کشور ژاپن با همه‌ی شیرینی‌ها و جذابیتش باشد.

مسئله‌ی بحران هویت از زبان سارا کوهن

در رمان از موچی هم بیشتر دوستت دارم، بحران هویت مهم‌ترین مسئله‌ی کیمی است؛ دختری که میان فرهنگ آسیایی‌آمریکایی، انتظارات سنگین مادر و رویاهای خودش گیر کرده. او سال‌ها نقاشی کشیده چون باید می‌کشیده، نه چون واقعاً عاشقش بوده است. همین فاصله میان آنچه هست و آنچه باید باشد باعث می‌شود مدام احساس سردرگمی و ناتوانی کند و نتواند تشخیص بدهد مسیر زندگی‌اش باید از کجا بگذرد.

سفر به ژاپن در ادامه‌ی داستان از موچی هم بیشتر دوستت دارم بستری می‌شود برای این جست‌وجوی هویتی. کیمی در کوچه‌پس‌کوچه‌های کیوتو برای اولین‌بار با بخشی از خود روبه‌رو می‌شود که تا آن روز نادیده گرفته بود. او درمی‌یابد بحران هویتش بخشی طبیعی از بزرگ شدن است؛ تلاشی برای ساختن پلی میان گذشته‌ی خانوادگی و آینده‌ی شخصی.

مواجهه‌ی او با پدربزرگ و مادربزرگی که سال‌ها از زندگی‌اش حذف شده بودند، پرسش‌های تازه‌ای درباره‌ی جایگاهش در این خانواده و فرهنگ ایجاد می‌کند. در نهایت، سارا کوهن در رمان از موچی هم بیشتر دوستت دارم نشان می‌دهد که بحران هویت کیمی فرصتی برای خودآگاهی و آزادی است؛ لحظه‌ای که در آن دختر جوان می‌تواند تشخیص دهد زندگی باید بر اساس چه چیزی ساخته شود: رویاهای دیگران یا صدای صمیمانه و صادقانه‌ی خودش.

این خودآگاهی حتی زمینه‌ی ورود عشق به زندگی کیمی را مهیا می‌سازد و او را با پسری به نام آکیرا آشنا می‌کند.

اگر در مسیری هستید که بین رویاهای خود و انتظارات خانواده معلق مانده‌اید، دانلود کتاب از موچی هم بیشتر دوستت دارم نشر پرتقال با نسرین خدادادی می‌تواند به شما چشم‌اندازی تازه بدهد و کمک کند مسیر بهتر را پیدا کنید.

کتاب از موچی هم بیشتر دوستت دارم برای شما مناسب است اگر

• به دنبال یک رمان نوجوان با درون‌مایه‌ی روانشناسی، به‌ویژه مسئله‌ی بحران هویت هستید.
• از علاقه‌مندان به رمان‌ها و داستان‌های ژاپنی هستید و آن‌ها را پیگیری می‌کنید.
• می‌خواهید قدم به سرزمین شکوفه‌های گیلاس بگذارید و با سفر خودشناسی شخصیت اصلی این رمان عاشقانه همراه شوید.

در بخشی از کتاب از موچی هم بیشتر دوستت دارم می‌خوانیم

بِکس با سرخوشی، همچون گردبادی روی تکه‌های کوچک علفِ زمین پشت کتابخانه جست‌وخیز می‌کند. «خیلی‌خب... برام یه دسته گلِ آب‌نباتی آورد. یعنی به‌جای گل، یه دسته آبنبات چوبی و شکلات رو با روبان به هم گره زده بود. به‌خاطر لباس پوست‌آب‌نباتی‌م. قشنگه، نه؟» دستانش را دراز کرده و بطری آبش را در یک دست گرفته و من نگرانم که از دستش بیفتد، اما خب، به‌قدری خوشحال است که نمی‌خواهم چیزی بگویم. ظاهراً ملاقات دیشبش با شلبی بسیار خوب پیش رفته.

«همه‌ی این‌ها رو تو یه بعدازظهر درست کرده؟» آتسوکو که در حال نوشتن ستون پیشنهاد دیگری است، سرش را از موبایلش بالا می‌آورد و به نشانه‌ی تأیید سر تکان می‌دهد. «این یعنی از همین الان به فکر اینه که نیازهای تو رو بفهمه و برآورده کنه. اینکه احساس کنی اولویتش هستی.»

بِکس می‌گوید «و این... خیلی لطیفه.» و کنارمان می‌نشیند و چشمانش را به اطراف می‌چرخاند. «شیفتگی رو حس کن! احساسش کن، آتسی!» شانه‌های آتسوکو را ‌گرفته و دیوانه‌وار تکانش می‌دهد.

«هِی!» آتسوکو می‌خندد و به دست بِکس می‌زند و تقریباً تلفنش را می‌اندازد. «باشه، باشه... من حس یه گردباد رو دارم. تو هم حسش می‌کنی، کیمی؟»

لبخند الکی‌ای می‌زنم و می‌گویم: «البته که حسش می‌کنم.» اما در واقع دلم همراهشان نیست. این‌طور نیست که برای بِکس خوشحال نباشم، فقط انگار نمی‌توانم آن سطح از اشتیاق ظاهری را که معمولاً دارم، اکنون داشته باشم، زیرا مغزم انگار در چرخ‌وفلک همستری گیر افتاده و نمی‌توانم متوقفش کنم. این چرخه من را تمام شب بیدار نگه داشت، چرخید و چرخید و چرخید و صبح که زنگ ساعت به صدا درآمد، احساس می‌کردم که اصلاً نخوابیده‌ام.