کتاب اتحاد سیاه دلان: کتاب دوم مجموعه آخرین بازماندگان

پیرز توردی در کتاب اتحاد سیاه دلان که جلد دوم از مجموعه‌ی آخرین بازماندگان به حساب می‌آید، دوباره به سراغ کستر، نوجوان سیزده ساله رفته تا ماموریت جدیدش را آغاز کند. در این کتاب که برنده‌ی جایزه‌ی داستان کودکان گاردین در سال 2024 شده، کستر این‌بار باید با تکیه بر توانایی خارق‌العاده‌ی خود راهی برای نجات انسان‌ها پیدا کند.

درباره‌ی کتاب اتحاد سیاه دلان

قهرمان داستان اتحاد سیاه دلان (The Dark Wild)، کِستر پسری است که در کتاب نخست این مجموعه توانسته بود حیوانات را نجات دهد؛ اما در این جلد می‌فهمد نجات پایان ماجرا نیست و هنوز راه درازی در پیش دارد. او هنوز فرصت نکرده نفسی بکشد و از زندگی تازه‌ای که برای خودش ساخته لذت ببرد که تهدیدی جدید سر برمی‌آورد: گروهی از حیوانات- این‌بار نه روی زمین، بلکه در اعماق تاریک زیرزمین- به این نتیجه رسیده‌اند که برای بازگرداندن زمین به طبیعت، باید جهان انسان‌ها را ویران کرد.

پیرز توردی (Piers Torday) نویسنده‌ی کتاب اتحاد سیاه دلان، یک رمان ماجراجویانه طراحی کرده که در آن مخاطب با کسترِ نوجوان همراه می‌شود و پابه‌پای او به دل سیاهی می‌زند و برای نجات جهان می‌کوشد.

سفر به دنیای زیرین

بخش مهمی از اتفاقات رمان اتحاد سیاه دلان در دنیایی زیرزمینی رخ می‌دهد؛ جایی که گروهی از حیوانات بازمانده پنهان شده‌اند. کِستر برای روبه‌رو شدن با این تهدید و جلوگیری از فاجعه‌ای بزرگ‌تر، ناچار می‌شود به این دنیای ناشناخته قدم بگذارد.

فضای داستان اتحاد سیاه دلان، به‌ویژه بخش‌هایی که در خارج از محیط‌های امن انسان‌ها می‌گذرد، حس خطر و تعلیق را تقویت می‌کند. توردی با توصیف این فضاها، دنیایی را ترسیم می‌کند که هم ناشناخته است و هم پیامد مستقیم رفتارهای گذشته‌ی بشر. در عین حال، روایت طوری پیش می‌رود که برای مخاطب نوجوان قابل دنبال کردن باشد و از ریتم نیفتد.

آخرین بازماندگان (The Last Wild) مجموعه کتابی سه‌جلدی نوشته‌ی پیرز توردی است. این مجموعه، داستان هیجان‌انگیز پسری را روایت می‌کند که می‌تواند زبان حیوانات را بفهمد و با استفاده از این استعدادش می‌خواهد جان آخرین دسته از حیواناتِ در حال انقراض را نجات دهد. این مجموعه‌کتاب دارای مضامین اخلاقی و زیست‌محیطی آموزنده‌ای است. «ویروس چشم‌قرمز»، «اتحاد سیاه‌دلان» و «منطقه‌ی آبی» کتاب‌های این مجموعه هستند.

کتاب اتحاد سیاه دلان با زبانی ساده و روایتی جذاب، داستانی را پیش می‌برد که علاوه بر هیجان‌انگیز بودن، آموزنده نیز هست. پیرز توردی به وضوح در کتاب، دغدغه‌ی زیست محیطی و حمایت از حیوانات را دارد و نشان می‌دهد نابودی محیط زیست و آسیب رساندن به حیوانات چه پیامدهایی می‌تواند در پی داشته باشد. پیرز توردی در این داستان پرسش‌هایی مطرح می‌کند و پاسخ آن‌ها را به قضاوت خواننده واگذار می‌کند.

کتاب اتحاد سیاه دلان با ترجمه‌ی مریم منتصرالدوله، توسط نشر افق منتشر شده است.

نکوداشت‌های کتاب اتحاد سیاه دلان

• داستانی عجیب و غریب اما متفکرانه که هوش و ذکاوت رولد دال و نورتون جاستر را به یاد می‌آورد. (نیویورک پست)
• ترکیبی برنده از داستان علمی تخیلی و ماجراجویی حیوانات؛ حیوانات نجیب که برای اهداف عادلانه می‌جنگند. این داستان مجموعه «دیوار سرخ» برایان ژاک را به یاد می‌آورد. (مجله کتابخانه مدرسه)
• یک ماجراجویی مسحورکننده با پیامی از توانمندسازی و امید که خوانندگان را با خود همراه کند. (بوک لیست)

کتاب اتحاد سیاه دلان برای شما مناسب است اگر

• به دنبال یک داستان ماجراجویانه برای نوجوانان هستید.
• کتابی می‌خواهید که علاوه بر تعریف داستانی تخیلی، نکات آموزنده هم به همراه داشته باشد.

در بخشی از کتاب اتحاد سیاه دلان: کتاب دوم مجموعه آخرین بازماندگان می‌خوانیم

نه‌تنها این من هستم که صحبت می‌کنم، بلکه روی لبه‌ی صخره هم می‌ایستم بدون اینکه اهمیتی بدهم که دیده می‌شوم.

موش می‌گوید: *بیا پایین! خواهش می‌کنم بیا پایین رفیق. می‌دونی که من باید تاوانش رو بدم.*

اما من توجهی به حرف‌هایش نمی‌کنم. من برای تک‌تک یارانم می‌جنگم. من راه درمانشان را پیدا کردم. نمی‌توانم اینجا بنشینم و نگاه کنم.

اولش صدای گوش‌خراش دَگِر یکهو قطع می‌شود و از روی صخره‌ی سفید با چشم‌های سیاه کوچکش بهم زل می‌زند. بعد روباه‌ها متوجه من می‌شوند. بعد چشم‌ عنکبوت‌ها و تک‌تک حیوانات به من می‌افتد و همه‌ی پوزه‌ها، منقارها و دهان‌ها به سمت من برمی‌گردد. آن‌ها می‌خواهند ببینند رهبرشان به چه کسی نگاه می‌کند.

من رهبر حیوانات هستم. حیوانات به حرف من گوش می‌کنند. آن‌ها از دستورات من اطاعت می‌کنند و این حرف را بچه‌گرگ به من زد چون من توانایی خاصی دارم. توانایی‌ای که مارهای آبی را وقتی توی ماهی‌رود بودیم به کمکمان آورد و موش را وادار کرد ماشین مزرعه را متوقف کند.

من از هیچ حیوانی ترسی ندارم. این چیزی است که آن‌ها می‌گفتند.

موش تند‌تند و پشت سر هم حرف می‌زند: *رفیق ول کن.* از من دور می‌شود و پشت صخره قایم می‌شود. *تو رو خدا مارو تو دردسر ننداز. من نمی‌خوام اون‌ها تو رو با خودشون ببرن.*

همه جا را سکوت فرا گرفته است؛ آن‌قدر ساکت است که حتی صدای بال مگسی هم شنیده نمی‌شود.