کتاب شمشیری در گروتو: کتاب دوم مجموعه آرمنته‌ جن زده

زندگی در خانه‌ای تسخیرشده به همراه سه جادوگر و دو روح چه حسی دارد؟ سر و کله‌ی یک مرد پانصدساله هم در این میان از درون کتاب‌های قدیمی پیدا می‌شود! انجی سیج در کتاب شمشیری در گروتو، قرار است یک داستان ترسناک برای کودکان تعریف کند، اما به جای آن، مخاطبان کوچکش را می‌خنداند. این داستان، کتاب دوم مجموعه آرمنته جن زده است؛ مجموعه‌ای سرگرم‌کننده و مصور برای کودکانی که از ماجراجویی لذت می‌برند.

درباره‌ی کتاب شمشیری در گروتو

آرمنته، راوی داستان تخیلی شمشیری در گروتو (The Sword in the Grotto)، یک کودک ماجراجو است که به همراه عمه و عمویش در خانه‌ای جن‌زده زندگی می‌کند. سه جادوگر و دو روح نیز در کنار آن‌ها شاد و بی‌دغدغه روزگار می‌گذرانند! این داستان با اسرار شگفت‌انگیز و فضای معمایی‌اش، کنجکاوی کودکان را برمی‌انگیزد و تخیل آن‌ها را به پرواز درمی‌آورد. گویی انجی سیج (Angie Sage) به خوبی می‌دانسته چگونه ذهن مخاطبان کوچک خود را به بازی بگیرد.

جشن تولد مرد پانصد ساله و راز شمشیر زنگ‌زده

جشن تولد پانصد سالگی سِر هوریس نزدیک است و او به همراه دوستش وندا قرار است هدیه‌ای برای این مرد بزرگ تدارک ببینند. چه چیزی جذاب‌تر از یک شمشیر عتیقه؟ ماجراجویی این دو دوست در زیرزمین، اوج تخیل انجی سیج را به تصویر می‌کشد. داستان معمایی و ماجراجویانه‌ی شمشیری در گروتو پر از شگفتی است؛ از مزرعه‌ی قارچ و خفاش بزرگ گرفته، تا غار کوچکی که از آن، آرمنته و وندا شاهد بالا آمدن آب دریا بودند.

اما پانصد سال خیلی زیاد است؛ این‌طور نیست؟ سر هوریس هم انگار چندان از رقم سنش راضی نیست. به هر حال، باید پس از دیدن هدیه‌اش حسابی ذوق‌زده شود. فکر می‌کنید در پایان، جشن تولد سر هوریس چگونه برگزار شود؟ شمشیری در گروتو را با ترجمه‌ی روان مهرداد مهدویان از نشر افق بخوانید و با جهانی پر از معما و شگفتی همراه شوید.

کتاب شمشیری در گروتو برای شما مناسب است اگر

• به دنبال یک داستان مصور سرگرم‌کننده برای سنین 9 تا 12 سال هستید.
• می‌خواهید یک کتاب تخیلی و ماجراجویانه را به کودکی در نزدیکان خود هدیه بدهید.
• کتاب اول مجموعه آرمنته جن زده را خوانده‌اید و می‌خواهید ببینید انجی سیج در ادامه چه حرف‌هایی برای گفتن دارد.

در بخشی از کتاب شمشیری در گروتو: کتاب دوم مجموعه آرمنته‌ جن زده می‌خوانیم

هیولا، مگرنه...؟ همان که نخ را خورد. حالا هم دارد می‌آید تا کار ما را...

خفه شو وندا. هیولا نیست. اِدموند است.

نور سبز توی راهرو شناور بود و جلو می‌آمد؛ مثل خود اِدموند بود. وقتی نزدیک‌تر آمد، متوجه شدم خیلی هم شبیه اِدموند است، حتی موی سرش. وندا نفس‌زنان گفت: «بله. اِدموند است. آمده ما را نجات بدهد.»

گفتم: «چه‌طور انتظار داری روح کوچولو موچولویی مثل اِدموند نجات‌مان بدهد؟ یا حتی یک روح بزرگ و قوی. هیچ روحی نمی‌تواند دروازه را تکان بدهد و ما را آزاد کند، می‌تواند؟»

ولی گوش وندا بدهکار نبود. فریاد می‌کشید: «اِدموند، اِدموند، کمک! ما گیر افتاده‌ایم! کمک، کمک!»

صدای پرطنین و روحی اِدموند از توی راهرو به گوش‌مان رسید: «وووندا، آرمنته.»

لرزیدم. شاید لرزش من به‌خاطر صدای ترسناک اِدموند در تاریکی بود. شاید هم کار نور سبزرنگ بود. شاید هم کار آب واقعاً سردی بود که به ما می‌پاشید و تا کمرمان بالا آمده بود. ولی من می‌لرزیدم و نمی‌توانستم جلوی خودم را بگیرم.

اِدموند که در هوا غوطه می‌خورد بالا آمد، به دروازه رسید و به ما خیره شد. گفتم: «لازم نیست طوری خیره شوی که انگار توی باغ‌وحشی چیزی هستی. باید از این‌جا بزنیم بیرون. اگر این کار را نکنیم غرق می‌شویم.»