هرچی بیشتر از داستایفسکی میخونم بیشتر متحیر میشم، چطور انقدر رسا جز به جز احوالات درونی انسان رو سر یه موضوع بسیار معمولی میتونه به تحریر دربیاره! هنرنمایی آقای رضوانی هم دیگه جز شروط گوش دادن به کتاب صوتی برای شخص من شده. سپاس
قطعا این کتاب تحلیل های خاص خودشو داره ولی به نظرم مثل بقیه کارهای داستایوفسکی گیرا نبود اگر اسم نویسنده رو نمیدونستم اصلا نمیتونستم حدس بزنم ک کار داستایوفسکیه
خوب بود. با احترام به گوینده ولی اینقد صدای شخصیت دوم رو بد اجرا کردن که من روی حالت تند گوش دادم. خیلی رو مخ بود. به شخصه کتاب صوتی که ایشون گویندگی کرده باشن خرید نمیکنم. ولی خود کتاب خوب بود
من از ادبیات داستایفسکی در حیرتم. مگه میشه کسی اینقدر با جزئیات ماجرایی رو شرح بده... اما با اینکه صدای خواننده را دوست دارم ولی در صداسازی شخصیتها موفق نبود
از اولین کتاب های داستایفسکی هست که شاید مربوط به حال و هوای خودش هم باشد همان عدم تمرکز روی کار بخاطر مسائل احساسی و حواشی زندگی و حس عذاب و اضطراب از دیر تحویل دادن کار