نقد، بررسی و نظرات مجله صوتی کتاب شنبه - شماره بیست‌ و چهار - الهام نظری

شماره بیست و چهار کتاب شنبه رو تموم کردم و به تاریخ انتشارش نگاه میکنم که خیلی ازش گذشته و متاسفانه شماره جدیدی نداده. توی تمام نظراتی که تا اینجا برای کتاب شنبه نوشتم تاکید کردم که با وجود اینکه گاهی ضعیفتر بوده و گاهی خیلی خوب بوده ولی تونسته خودشو در یک سطح خوب رو به بالا نگه داره و کیفیت و جذابیت رو با هم ارائه بده. امیدوارم این وقفه طولانیتر نشه و با ایده های جدیدتر و قشنگتر با قدرت برگردن. از چند شماره اخر کتاب شنبه شاید کمی بی حوصلگی در ارائه را بشه حس کرد و نوعی کم بودن انگیزه، چون با وجود موضوعات خوب ولی پرداخت و شکل نمایش جذابیت قبلی را نداشت. اما این شماره بازگشت دوباره بود به روزهای اوج. ظاهرا دریا خود نویسندگان رو هم به هیجان اورده بود. پرداختن به کتابهایی مثل موبی دیک و پیرمرد و دریا که برای همیشه جذابیت دارن و انگار هیچ وقت کهنه نمیشن و گفتن حاشیه های مفید از این دو اثر به جذابیت این قسمت اضافه کرده بود. مورد دیگه هم موسیقی بود که تو چند شماره قبلی شدیدا افت کرده بود ولی توی این قسمت عالی و در اوج بود. کاملاهماهنگ با موضوع و جو کتاب شنبه. گوینده ها هم مثل همیشه حرفه ای و استادانه حضور داشتن و پرداختن به موضوع هم کاملا خوب اجرا شده بود. امیدوارم شماره جدید رو زودتر بشنوم 🙏

با علم به کلیت داستان موبی دیک، هیچ وقت تمایل نداشتم ورقش بزنم چه برسه به اینکه بشینم بخونمش! تا اینکه الهام نظری، در شماره ۲۴ ازش نوشت، ترغیب شدم کتاب رو بخونم. او معتقد هست که موبی دیک از این جهت شاهکاره که چندین جنبه رو همزمان شکوفا میکنه: اسطوره، داستان های تاریخی-دینی و باستانی، روان شناسی (خصوصا شاخه ی یونگی که متمرکز هست بر ناخودآگاه)، چله نشینی و از خاکستر زاده شدن مثل ققنوس، رشد از پس از رنج و طوفان و تاریکی و بسیاری دیگه…. موبی دیک، ما رو با سایه های روان انسان مواجه میکنه و می گه چطور انسان ها در قبال یه رویکرد واحد، می تونن تجلی های خارجی متفاوت از خودشون نشون بدن. اینکه جنون (که همون تضاد و تقابل زیان رسان بین انسان و طبیعت هست) میتونه همه گیر بشه و اگه خود رو نشناسیم و با توهم و زیاده خواهی می تونیم ادعای خدایی کنیم. طرز تلقی آهاب از کنش و واکنشی که الهام نظری با تشبیه ای هوشمندانه، اونو شبیه سیزیف می دونه، خیلی جالبه: (آهاب) بجای پذیرفتن چیزهایی که تحت قدرت و کنترلش نیست زندگی ش رو برای تسلط به اون چیزها قمار میکنه و هر هزینه ای براش می پردازه و با اینکه مطمئنه از پسش برنمیاد اما کوتاه هن نمیاد. «پذیرش»، سنگین ترین باری هست که آهاب باهاش مواجه می شه، باری که اونو زیر خودش له میکنه! و در نهایت مقایسه ی جالبی که الهام نظری با داستان پیرمرد دریا میکنه و البته نشانه شناسی هایی که انجام می ده هم قابل تأمل هست (شخصا ورود کودک به کتاب شنبه رو نمی پسندم)

شماره بیست و چهار از کتاب شنبه را همزمان با بیست و سه شنیدم و این قدرت قیاس با هم در نظر دادن بیشتر کرد. بهتر از بیست و سه بود اما من کارنامه کتاب شنبه را نیاز به تلاش می بینم. الهام نظری و راضیه هاشمی شاید در کار انفرادی خوب باشند اما در تیم شدن از ضعف مدیریت برخوردار هستند. وقتی یک هنرمند اثر خودش را تمام می کند و یا حتی در نیمه کار و اجرا است، بارها کارش را خودش ارزیابی می کند. از دور بی طرفانه اثرش را نگاه می کند، تا اگر جایی از آن نیاز به اصلاح داشته باشد آن را خودش حل کند و ژوژمان به اصطلاحی دارد. آب و دریا با هدایت موبی دیک و گاهی پیرمرد و دریا بهتر برای انتخاب موضوع کار جدید و تازه به باورسازی در کتاب خودش را بهتر می شناساند و در نظر خیلی ها مناسب برای شما عزیزان با انتخاب تیتر بیان شده است. حیف است پایه خوبی که در کتاب شنبه است، این چنین کج به ثریا می رود.

کتاب شنبه قبلا خیلی بهتر بود، واقعا شماره های جدید خیلی ناامیدکنندست. با خوندن نظرات پی بردم کسای دیگه هم با من هم عقیده هستند. نه اون ارتباط و هماهنگی عالی بین دو گوینده وجود داره، نه متون نوشته شده به گوش مخاطب جذابه... انگار مجله درگیر تکرار شده و یک سری مطالب رو به نظرم قبلا هم شنیدم در شماره های قبل. صدای کودک هم فقط در حد یک بار دوست داشتنی بود، اما اگر قرار باشه هر شماره حضور داشته باشه دیگه حوصله سربر میشه. من کتاب شنبه رو خیلی دوست دارم و دلم نمیخواد از دستش بدم، کاش دوباره مثل قبل بشه.

آبشوران، خاطرات کودکی که در فقر زنگی میکنن، زیر خط فقر، و نشون میده چطور فقر مالی فقر فرهنگی رو هم به دنبال داره، و چطور فقر هوش و استعداد رو نابود میکنه، نویسنده چقدر ملموس این درد و به نگارش در آورده، تک تک صحنه‌های این داستان و جلوی چشمم تصور کردم

برای صدای کودک درون خانم سیاه چشم غش میکنم. خوشحالم که یک جمع هم سلیقه در ادبیات و هنر یافته ام. آرزوی سلامتی و سربلندی برای تهیه کنندگان این اثر و کتابراه گرامی دارم. چشم به راه شماره‌های بعدی هستیم.

کتاب شنبه ما رو همیشه به سفر ادبیات میبره و برای من جذابه. من کتاب موبی دیک رو خونده بودم ولی نسبت به شرایط نویسنده آگاهی نداشتم. معرفی کتاب پیرمرد و دریا باعث شد بیشتر به خوندن این کتاب راغب بشم.

من به اینجور متن‌ها عادت ندارم و تاکنون نخوانده و نشنیده ام. لذا نظر خاصی ندارم و نمی‌توانم آنرا نقد و بررسی کنم. اما از کلیه دست اندرکاران کتابراه سپاسگزارم.

بسیار عالی، همیشه از شنیدن پادکست لذت میبرم مخصوصا اگر عوامل سازندش گروه خانوم هاشمی باشه، بسیار حرفه‌ای و گویندگان خوش صدا اجرا شد، ممنون از زحماتتون

من عاشق پادکستم اینم خیلی خوبه منو یاد پادکست دریا از آقای ضابطیان انداخت که به لحاظ کیفیت اصلا قابل قیاس نیستنپیشنهاد میکنم پادکست های ایشون رو حتما گوش بدین

واقعا لذت میبرم از شنیدن تک تک شمارهاش و نحوه بیانش، ممنون از تمامی عزیزانی که تلاش میکنن برای زنده نگه داشتن این مجله

خوب بود پسندیدم همیشه کتابهای خانم نظری بسیار زیبا نوشته میشود ولی امیدوارم از قهرمانان کشور خودمونیم بنویسن

بسیار شنیدنی با اجرا و موسیقی عالی فقط اون داستان بهار هم خیلی بی ربط بود هم بنظرم باید بهتر اجرا میشد

صدای کودک برای تنوع خوبه ولی بنظر میاد زیادی داره استفاده میشه

بدک نبود، قبلنا بهتر بود. سوژه های جالب تری، یواش یواشکی سطح کیفیت آمد پایین.

سلام از صدای گوینده راضی نبودم نصفه کاره ول کردن کتابو

متن و صدا... عالی.. زیبا

عالی کاش ادامه داشت