معرفی و دانلود رایگان کتاب صوتی یه جور ناجور

معرفی کتاب صوتی یه جور ناجور

مجموعه‌ای از 9 داستان کوتاه شنیدنی به قلم زهرا علیرضازاده. آثاری که در کتاب صوتی یه جور ناجور می‌شنوید، در زمره‌ی داستان‌های اجتماعی و واقع‌گرایانه قرار دارند و نویسنده در آن‌ها به سراغ موقعیت‌های داستانی منحصربه‌فردی می‌رود.

درباره‌ی کتاب صوتی یه جور ناجور

کانون فرهنگی چوک با حمایت از نویسندگان نوقلم عرصه را به‌سوی آنان گشوده است و با انتشار آثار شنیدنی آن‌ها، اتفاقی ارزشمند را در جریان‌های داستان‌نویسی معاصر ایران رقم زده است. مجموعه داستان یه جور ناجور نوشته‌ی زهرا علیرضازاده یکی از این آثار است که روی‌هم‌رفته 9 داستان کوتاه را در بر می‌گیرد. زهرا علیرضازاده در این آثار به سراغ مضامین و موضوعات گسترده‌ای می‌رود و به آفرینش جهان‌های داستانی متنوعی دست می‌زند.

داستان‌های مجموعه‌ی یه جور ناجور از قواعد داستان‌نویسی واقع‌گرایانه پیروی می‌کنند و می‌توان آن‌ها را در زمره‌ی آثاری طبقه‌بندی کرد که موضوعات اجتماعی را هدف قرار می‌دهند. بدیهی است که موضوعات اجتماعی خود نیز دربرگیرنده‌ی گستره‌ی فراخی از مسائل هستند. بحران‌های خانوادگی، روابط انسانی پیچیده، مواجهه‌ی بشر با پدیده‌هایی همچون مرگ -که در چند داستان از این مجموعه به چشم می‌خورد- و... مسائلی هستند که وقایع و شخصیت‌پردازی‌‌های مجموعه‌ی یه جور ناجور حول محور آن‌ها می‌چرخند.

«عجوزه سکوت کرده بود»، «یه جور ناجور»، «دست‌های خالی»، «شمعدانی»، «فال»، «گلاره»، «ناداستان بهشت»، «روایت مه‌آلود» و «درددل» عناوین آثاری هستند که در این مجموعه آن‌ها را می‌شنوید. کتاب صوتی یه جور ناجور به همت کانون فرهنگی چوک و با صدای بهاره سرمدی منتشر شده است.

کتاب صوتی یه جور ناجور برای چه کسانی مناسب است؟

اگر به داستان‌های کوتاه فارسی علاقه دارید، شنیدن کتاب صوتی یه جور ناجور را به شما پیشنهاد می‌کنیم.

در بخشی از کتاب صوتی یه جور ناجور می‌شنویم

اصلاً برام مهم نیست. می‌بینی تو این اتاق قدیمی شب و روز تک‌وتنها نشسته‌ام؟ نه خبری از آفرین هست، نه امید. چه می‌شه کرد دیگه؟ عادت کرده‌ام تنهایی هر روز بشینم و برات بگم. تو به حرفام گوش بدی بدون این که سرزنش کنی. با تو می‌تونم درددل کنم. هیچ‌کس حوصله‌ی منو نداره. ببین عکسشو روی طاقچه. ببین چه سبیلی داشت. «آرزو بابا بذار یه بار سبیلامو بزنم ببینم چه‌شکلی می‌شم آخه.» نذاشتم. همین‌جوری دوست داشتم. یعنی از همون روزی که همراه آقاجون قالی تازه‌ای رو آورده بود که برای اتاق بالایی خریده بودن، سبیلش به این کلفتی نبود، نازک بود. اما تاب داشت و چشم‌های سیاه و درشت. پیرهن سفید پوشیده بود. دکمه‌ی یقه‌شو نبسته بود. خوشگل بود. صداشو از کنار در شنیدم که گفت: «آقا امری نیست؟ با اجازه.» صداش هم گیرا و مردونه بود. نمی‌دونم یهویی چی شد دلم لرزید. دلم می‌خواست نمی‌رفت، می‌موند. دلم می‌خواست دنبالش می‌رفتم. از این کلاه شاپویی‌ها سرش بود. اون‌وقت‌ها شاگرد مغازه‌ها بیشتر از این کلاه‌ها داشتند. یه‌جورایی نشونه‌ی مردونگی‌شون بود. هنوز تو این صندوقچه‌ست.

فهرست مطالب کتاب صوتی