کتاب صوتی عاقل‌ها قاتلم کردند

از جهان کودکی‌های خود چقدر فاصله گرفته‌اید؟ با شنیدن کتاب صوتی عاقل‌ها قاتلم کردند نوشته‌ی مهدی عبدالله پور به دنیای خیال‌انگیز فرشته می‌روید و خود را برای روز اول مدرسه‌تان آماده می‌کنید. اما ماجرای این داستان به همین‌جا ختم نمی‌شود...

درباره‌ی کتاب صوتی عاقل‌ها قاتلم کردند

شخصیت اصلی و راوی کتاب صوتی عاقل‌ها قاتلم کردند دختربچه‌ای به‌نام فرشته است که خودش را برای رفتن به مدرسه و ورود به فصل جدید زندگی‌اش آماده می‌کند. او جهان را از پنجره‌ی کودکانه‌ی خود روایت می‌کند. داستان از مغازه‌ی خیاطی شروع می‌شود. فرشته به همراه مادرش به آنجا رفته است تا لباس فرم مدرسه‌اش را پرو کنند. در دنیای خیال‌انگیز فرشته زن خیاطی که نخ را از سوزن رد می‌کند، قاتلی بی‌رحم است که دارد سوزن را به دار می‌زند. او می‌گوید با چیزهایی مثل مرگ و قتل و کشتار بیگانه نیست و معنی آن‌ها را از فیلم‌هایی که پدر و مادرش تماشا می‌کنند یاد گرفته است.

تماشای این صحنه چنان برای فرشته هولناک و تأثربرانگیز است که تا مدت‌ها ذهنش را رها نمی‌کند. صحنه‌ای که زن خیاط سوزن را نخ می‌کند، در قالب یک ترومای وحشتناک در ذهن راوی نقش بسته است. در ادامه‌ی داستان کتاب صوتی عاقل‌ها قاتلم کردند، جزئیات بیشتری از ذهنیت و نگرش راوی کوچک داستان را می‌شنویم. اما آیا عنوان کتاب درباره‌ی اوست؟ یا درباره‌ی خیاطی که در نظر فرشته قاتلی بی‌رحم است؟ آیا با قاتلی بالفطره یا حتی بالفعل طرف هستیم؟

نشر صوتی کانون فرهنگی چوک این داستان مهدی عبدالله‌پور را در قالب کتاب صوتی منتشر کرده است. این اثر را با صدای غزل بابایی، بهاره سرمدی، زهرا کامکار، مهدی رضایی، زینت رشدی، لیدا نیک‌فرید و نیلوفر کوفی‌گر می‌شنوید.

کتاب صوتی عاقل‌ها قاتلم کردند برای چه کسانی مناسب است؟

اگر به داستان‌های کوتاه علاقه دارید، شما را به شنیدن این کتاب صوتی دعوت می‌کنیم.

در بخشی از کتاب صوتی عاقل‌ها قاتلم کردند می‌شنویم

«نکن! نکن! سوزن رو دار نزن. گناه داره! نکشش. مامان! بیا سوزن رو نجات بده. داره خفه‌ش می‌کنه.» صدای خرخر سوزن که نفس‌های آخرش را می‌کشید حس می‌کردم. مادرم بلند شد که بیاید سمتم و بغلم کند. اما من تحمل دیدن صحنه‌ی قتل را نداشتم. من با کلمات قتل، کشتار و شکنجه آشنا بودم. زیرا این حرف‌ها و صحنه‌ها را از فیلم‌هایی که مادر و پدرم تماشا می‌کردند یاد گرفته بودم. از خیاطی خارج شدم و تا خانه دویدم. تا نزدیک‌های صبح مادرم را بغل گرفته بودم. صحنه‌ی قتل و دار زدن سوزن به دست خانم خیاط عذابم می‌داد. با گریه به مادرم گفتم: «مامان! چرا به اون خیاط هیچی نگفتی؟ هان؟ مامان برو به پلیس بگو برن بگیرنش. دستگیرش کنن. توروخدا مامان...»

- باشه. باشه عزیزم. تو آروم باش ماه من. آروم باش نفس من.

پدرم آمد و کنارم نشست و مرا از بغل مادرم جدا کرد و در بغل خودش گرفت.

- هیچی نیست نفسم. آروم باش. باشه؟ صبح نمی‌خواد بری مدرسه. استراحت کن. باشه؟

- نه. می‌خوام برم. می‌خوام برم. توروخدا. می‌خوام برم.

- باشه دورت بگردم. باشه نفسم. فقط آروم باش. حداقل یه کم بخواب.