کتاب صوتی ساعت‌ها نمی‌میرند

شخصیت اصلی کتاب صوتی ساعت‌ها نمی‌میرند پسربچه‌ای به‌نام توماس است که در آستانه‌ی کریسمس، با غمی بزرگ دست و پنجه نرم می‌کند. سعید مبین شهیر با نگارش این داستان رتبه‌ی اول مسابقه‌ی داستان‌نویسی کانون آذربایجان‌شناسی دانشگاه تبریز را از آن خود کرده است.

درباره‌ی کتاب صوتی ساعت‌ها نمی‌میرند

داستان کتاب صوتی ساعت‌ها نمی‌میرند در سرمای استخوان‌سوز ماه دسامبر رقم می‌خورد؛ درست چهار روز مانده به عید کریسمس. شخصیت اصلی داستان پسری به‌نام توماس است که دست تقدیر و زندگی او را در موقعیتی پرچالش قرار داده است. صحنه‌ی آغازین داستان کلاس درسی است که توماس در آن نشسته و از پنجره‌ی بخارگرفته‌ی کلاس، بارش دانه‌های برف را تماشا می‌کند. برفی که یکریز می‌بارد اما نه سرمایش التیامی برای سوز دل توماس است و نه سپیدی‌اش مرهمی برای سیاهیِ سراسری که دنیای کودکانه‌اش را فرا گرفته است.

سعید مبیّن شهیر در این داستان توصیفات زیبایی از شهری برفی در آستانه‌ی کریسمس ارائه می‌دهد. توصیفاتی که سهم توماس از آن‌ها تنها تماشاست و نه بیشتر. در جای‌جای کتاب صوتی ساعت‌ها نمی‌میرند این توصیفات منحصربه‌فرد را می‌شنویم تا این که یک روز توماس از مدرسه بازمی‌گردد و از پشت شیشه‌های قندیل‌بسته‌ی پنجره‌ی خانه‌شان متوجه می‌شود که دکتر مارتین و مارگارت، به آنجا آمده‌اند. آن‌ها همسایه‌های خانواده‌ی توماس هستند و هر هفته برای معاینه‌ی مادر بیمار توماس به آن‌ها سر می‌زنند. اما آیا این بار هم همه‌چیز مثل قبل اتفاق خواهد افتاد؟

این کتاب صوتی به همت نشر صوتی کانون فرهنگی چوک تهیه و منتشر شده است و مهدی رضایی، سوری رحیمی، آرمان رضایی، علی فخاری، لیدا نیک فرید و زینت دشتی در آن به ایفای نقش پرداخته‌اند.

کتاب صوتی ساعت‌ها نمی‌میرند برای چه کسانی مناسب است؟

اگر علاقه‌مندید داستان کوتاهی را با حال‌وهوای کریسمس بشنوید، این کتاب صوتی را به شما پیشنهاد می‌کنیم.

در بخشی از کتاب صوتی ساعت‌ها نمی‌میرند می‌شنویم

توماس با چهره‌ی درهم‌کشیده و نگران به بیرون نگاه می‌کرد. مثل همیشه. چشمان زیبای آبی‌رنگش روی برف‌ها می‌دوید و در جنگل پای کوه محو می‌شد. گاه پرتوی کم‌جان آفتاب از لابه‌لای ابرهای تیره به زمین سرد می‌افتاد. نور خانه‌های آنطرف دریاچه چون کرم‌های شب‌تابی که در دادگاه پژمردگی و رخوت به سکون محکوم شده باشند، در میان مه سرد زمستان می‌مردند و پس از لحظاتی چند زنده می‌شدند. درختان کرخت چنار شاخه‌های انگشت‌گون خود را از میان مه سفید رد می‌کردند و این کار برایشان لذت‌بخش بود.

- توماس! حواست کجاست؟ بازم که تو شهر غرق شدی. مشکلی پیش اومده؟

صدای معلم او را جنباند. دست و پایش را گم کرد و در حالی که سرش را به پایین انداخته بود زیر لب گفت: «نه خانوم. ببخشید.» صدای پچ‌پچ بچه‌ها چون میخی در گوش‌هایش فرو می‌رفت. هنوز چند دقیقه نگذشته بود که دوباره چشمانش هوس کرد تحقیر شدن برف‌های فشرده‌ی زیر پای رهگذران، ابرهای مچاله در آسمان، قله‌های شبیه به بستنی آب‌شده و گاری‌هایی که تکاپوی شهر را به قاب چشم کشیده بودند نگاه کند.