کتاب صوتی تو دختر من نیستی

کریستی فنتون در کتاب صوتی تو دختر من نیستی داستانی زیبا درباره‌ی کاراکتری به نام اولمان را تعریف می‌کند. دختربچه‌ای که در اصل به خانواده‌ای اسکیمو تعلق دارد، اما مدتی را دور از خانه و زادگاه خویش به سر برده و حالا پس از بازگشت، در برآورده کردن انتظارات خانواده به مشکل برخورده است...

درباره کتاب صوتی تو دختر من نیستی:

نام قهرمان کوچک داستان ما اولمان است؛ او متعلق به خانواده‌ای اسکیموست و طبیعتی رها و آزاد دارد. با این حال مدتی دوری از خانواده و به سر بردن در جامعه‌ای دیگر، باعث شده تا اولمان برخی از آداب و رسوم خانواده و سرزمین خود را فراموش کند، و هنگام بازگشت به خانه، احساس غربت داشته باشد. این احساس خصوصاً با جمله‌ای شدت می‌یابد که مادر اولمان پس از اولین دیدارِ او می‌گوید: «تو دختر من نیستی!» حالا اولمان چاره‌ای ندارد جز اینکه خود را به خانواده‌اش ثابت کند، و نشان دهد که از دیگر اسکیموها چیزی کم ندارد...

بد نیست بدانید که داستان تو دختر من نیستی (Not My Girl) بر اساس ماجرایی واقعی نوشته شده است. نویسنده با نگارش این اثر قصد داشته که برای مخاطبین کودک خود از اهمیت عشق و محبت در کانون گرم خانواده‌ها سخن بگوید.

نکوداشت‌های کتاب صوتی تو دختر من نیستی:

- اثری الهام‌بخش. (Kirkus Reviews)
- داستانی زیبا درباره‌ی مهربانی و عشق بی‌قیدوشرط. (Terry Hong)

کتاب صوتی تو دختر من نیستی مناسب چه کسانی است؟

اثر حاضر برای کودکان 8 تا 12 ساله نوشته و خوانده شده است.

با کریستی فنتون بیشتر آشنا شویم:

کریستی فنتون (Christy Jordan-Fenton) نویسنده‌ی جوان کتاب‌های کودک و نوجوان است که برای آثارش جوایزی چند را از آن خود نموده است. پیش از این در کتابراه، داستان صوتی «وقتی که هشت ساله بودم» نیز از وی به انتشار رسیده است.

در بخشی از کتاب صوتی تو دختر من نیستی می‌شنویم:

خوشبختانه مامان غذای مورد علاقه­‌ی من رو با خودش آورده بود. موکتوک، یعنی چربی پوست وال و پیپسی، یا همون ماهی دودی. دیگه مثل غذاهای مدرسه، خبری از سوپ کلم، پوره و یا گوشت موش­ صحرایی نبود.

یک تیکه از موکتوک کندم و با ولع شروع به خوردن کردم. جویدم و جویدم و تلاش کردم که با زحمت بسیار، تیکه­‌های چربی رو قورت بدم، اما انگار گلوم بسته شده بود. ناگهان حالم به‌هم خورد و مجبور شدم غذا رو به بیرون تف کنم. طعمش برام غریب بود.

به دنبال خانواده­‌م که مثل یک دسته مرغابیِ پر سروصدا حرکت می­‌کردن، به راه افتادم و توی این فکر بودم که میون این مرغابی­‌ها من تبدیل به چه پرنده‌­ای شده بودم. احساس می­‌کردم که دیگه به این گله تعلق ندارم...