کتاب صوتی داستان‌های کوتاه از زنان قصه‌نویس امروز ایران 4

در کتاب صوتی داستان‌های کوتاه از زنان قصه‌نویس امروز ایران 4 به آثاری از بهجت ملک کیانی، منصوره شریف زاده، نوشین سالاری و زهره حاتمی گوش خواهید سپرد. چهار داستان حاضر در این اثر از کتابی با عنوان «در آستانه فصلی سرد» انتخاب شده‌اند.

درباره کتاب صوتی داستان‌های کوتاه از زنان قصه‌نویس امروز ایران 4:

زنان نقشی پررنگ و مهم در صحنه‌ی ادبی امروز ایران دارند. برای اثبات این نکته کافی‌ است که مروری بر نام بزرگ‌ترین شاعران و نویسندگان معاصر داشته باشیم. آنگاه خواهیم دید که فضای ادبیات ایران، دست‌کم در مقایسه با سایر بخش‌ها و نهادهای جامعه، کمتر مردانه بوده است. در این میان بی مناسبت نیست که به اسامی اشخاصی چون فروغ فرخزاد، سیمین بهبهانی، سیمین دانشور و غزاله علیزاده اشاره کنیم. زنانی که هر کدام به نوبه‌ی خود دینی بزرگ بر گردن شعر و نثر معاصر پارسی دارند.

با توجه به مطالب بیان‌شده، به ضرورت توجه ویژه به آثار خلق‌شده توسط زنان پی می‌بریم. در همین راستا بوده که انتشارات روشنگران و مطالعات زنان اقدام به انتشار مجموعه‌ای متشکل از بهترین آثار داستانی از برجسته‌ترین نویسندگان زن امروز ایران نموده، و آن را در قالب کتابی با عنوان «در آستانه‌ی فصلی سرد» به چاپ رسانده است. در ادامه‌ی همین مسیر، نشر صوتی واوخوان کتاب مذکور را در قالب چند اثر گویای مجزا، ذیل مجموعه‌ای به نام داستان‌های کوتاه از زنان قصه‌نویس امروز ایران منتشر ساخته است. کتاب گویایی که پیش رو دارید آخرین عنوان در مجموعه‌ی یادشده است.

در داستان‌های کوتاه از زنان قصه‌نویس امروز ایران 4، به چهار قصه از چهار زن داستان‌نویس معاصر گوش خواهید داد: «بهجت ملک کیانی، منصوره شریف زاده، نوشین سالاری و زهره حاتمی.» عناوین داستان‌ها نیز به ترتیب از این قرار است: «آی بابا! آی بابا!، غریبه، مثل یک چاه و مادربزرگ.»

کتاب صوتی داستان‌های کوتاه از زنان قصه‌نویس امروز ایران 4 مناسب چه کسانی است؟

از تمام علاقه‌مندان به ادبیات داستانی معاصر دعوت می‌کنیم که شنونده‌ی اثر حاضر باشند.

در بخشی از کتاب صوتی داستان‌های کوتاه از زنان قصه‌نویس امروز ایران 4 می‌شنویم:

دلم می‌خواست با تمام وجود فریاد بزنم و بگویم: «مامان، تو را به خدا، تو را به خدا نرو.» اما با آن بغضی که توی گلوم چنگ انداخته بود، نمی‌توانستم حتی یک کلمه حرف بزنم. طفلکی‌ها امیر و نادر و زهره چقدر گریه کردند. زهره از دیروز که مامان رفته همه‌اش گریه می‌کند. می‌گوید که من لباس خریدم که با مامان بروم خانه‌ی دایی اینها. امیر و نادر هم که با آقا جان رفته‌اند خانه‌ی عمو جان، و حالا من مانده‌ام و این خانه‌ی لعنتی که انگار در و دیوارش دارند، خفه‌ام می‌کنند.

مامان خیلی تودار است. من حتی فکرش را هم نمی‌کردم یک روز مامان مجبور شود ما را بگذارد و برود. مخصوصاً به خاطر اینکه این یک ماهه اصلاً حرفی به ما نزد تا امتحانات ثلث دوم را خراب نکنیم. موقع رفتن حلقه‌ی طلایش را لب طاقچه گذاشت...