کتاب صوتی کهور: داستان‌های کوتاه جنوبی

کتاب صوتی کهور مجموعه داستانی به قلم و صدای حسین حسنی زاده است. رنگ‌وبوی بومیِ زبان و ماجراها، در کنار طنازی‌ای که خاص نویسندگان جنوبی‌ست، از مهم‌ترین خصیصه‌های داستان‌های موجود در اثر حاضر به شمار می‌رود.

درباره کتاب صوتی کهور:

حسین حسنی زاده نویسنده و فیلمساز ایرانی است. او در مجموعه داستان کهور، با خلق شخصیت‌هایی واقعی و طراحی پیرنگ‌هایی برآمده از زندگی روزمره، قصه‌هایی باورپذیر را برایمان روایت کرده است. خصیصه‌ی اصلی کتاب حاضر، رنگ‌وبوی محلی آن است که بیش از هر جا در زبان اثر و البته، در توصیفات پرجزییاتِ آن هویداست. چنانچه با گوش سپردن به کتاب، خود را کنار شط‌های خروشان جنوب، و یا زیر سایه‌ی نخل‌های تنومندش می‌یابیم.

خود نویسنده درباره‌ی کتاب و کار نگارش آن نکاتی روشنگر گفته، که نقل مستقیم آن بهتر از هر چیز دیگر است: «آدمها و حوادثِ موجود در فضای داستان‌ها، سال‌های دهه سی و چهل یا پیش از آن‌را زنده می‌کنند و یا حتی نوعی بی‌زمانی ناشی از درک من نسبت به محیطی که در آن پا گرفته‌ام. انتخاب این لحن و گویش، بگویم «جنوبی»، مرا بیش از پیش آزاد نمود؛ به نحوی که شاید برخی از فضا‌سازی‌ها و موقعیت‌ها را نتوانم به شکلی دیگر بیان کنم. زبان، زبان گفتگوست و نگارنده کودک یا نوجوانی است جادو شده در مرکز ثقل حوادث این جغرافیای کوچک که در کنار شط، توی بازار و قهوه‌خانه، هرجا که آدمی ماجرایی خیال انگیز برای گفتن دارد، با نهایت باورپذیری آنجا حاضر است.»

در پایان، ذکر نکته‌ای خالی از فایده نیست، و آن اینکه اگرچه هر یک از داستان‌های کتاب کهور از استقلالی نسبی برخوردارند، در کنار هم اثری واحد را تشکیل می‌دهند؛ پس از این منظر، می‌توان کهور را مجموعه داستانی به‌هم‌پیوسته، و چه بسا رمان نیز نامید.

کتاب صوتی کهور مناسب چه کسانی است؟

اثر حاضر را بیش از همه به دنبال‌کنندگان ادبیات امروز ایران پیشنهاد می‌کنیم.

با حسین حسنی زاده بیشتر آشنا شویم:

او نویسنده، نقاش و سینماگر است. حسنی زاده در تمام این سه حوزه خودآموخته و فاقد تحصیلات آکادمیک است. علاقه‌مندان به هنرهای تجسمی می‌توانند با جستجوی نام این هنرمند خوش‌ذوق جنوبی در اینترنت، برخی از نقاشی‌هایش را ببینند و لذت ببرند.

در بخشی از کتاب صوتی کهور می‌شنویم:

راغب ای‌دفعه هم عین او‌دفعه‌ش، چشماشو که باز کرد گفت بی‌فایده‌ن موندنُم تو خونه، علی‌الخصوص با ای خوابی که دیدُمه. بعد هر جفت چشماشو وانهاد رو سقف و دیفارا و عکس خودش با اون سبیل سوسکیش و نفسی کشید از سر کیفش، که «ای صبح بخت و اقبالته راغب.» هَنی بوی باروت تو دماغش بود و بوی او همه موردی که بعد ترکیدن گلوله‌ توپ رو سرش ریخته بود از همه طرف. گفت «از او روزای او وقتان. باید همه‌ی نامه‌ها رِ برسونی دست صاحباشون راغب.» بعد بلند شد، صورتش رو اصلاح کرد و دست و صورتشو با آب و صابون شست و حوله رو نهاد رو صورتش و یه نفسی از رو کیفش کشید و گفت: «وقتشه برم سر وقت ای همه آدمی که معطلمن.»