کتاب صوتی از کوچه تا باران

محمود معتقدی شاعر پیشکسوت و صاحب سبک ایرانی، و از برندگان جایزه‌ی ادبی مهرگان است. او در کتاب صوتی از کوچه تا باران، برخی از زیباترین اشعار خود را برایتان قرائت نموده است. گفتنی است که آثار گردآمده در این دفتر، ذیل دسته‌ی شعر آزاد جای می‌گیرند.

درباره کتاب صوتی از کوچه تا باران:

محمود معتقدی یکی از شاعران خوب معاصر کشورمان است که در زمینه‌ی شعر آزاد، آثاری ارزشمند و قابل توجه خلق نموده است. راز جایگاه خاص او در شعر امروز، در این است که نه هیچگاه به تقلید از بزرگان شعر فارسی یا فرنگی پرداخته، و نه مطابق مد روز شعر سروده؛ بلکه تا آنجا که در توان داشته، در شعرش «خود» بوده است. البته که تأثیر شعر شاملو و تا حدی نیز نیما، کمابیش در برخی از آثار او پیداست، با این همه، این تأثیر هرگز چندان پررنگ و غالب نبوده است.

کتاب صوتی از کوچه تا باران که اکنون پیش روی شماست، یکی از مجموعه شعرهای خوب معتقدی است. او این کتاب را با صدای گرم خودش برایتان خوانده است. شعرهایی که در این اثر بدان‌ها گوش خواهید سپرد، جملگی از لطافتی دلپذیر برخوردارند، که به واسطه‌ی زبانی دلنشین، جان مخاطبِ حساس را لمس می‌کند. این لطافتِ لفظی و معنایی، خصوصاً در عاشقانه‌های این دفتر به چشم می‌خورد.

کتاب صوتی از کوچه تا باران مناسب چه کسانی است؟

از تمام علاقه‌مندان به شعر معاصر دعوت می‌کنیم که شنونده‌ی اثر حاضر باشند.

با محمود معتقدی بیشتر آشنا شویم:

او متولد سال 1325 و زاده‌ی شهر آمل است. در سال 1350، وارد دانشگاه خوارزمی شد و کمی بعد با مدرک کارشناسی در رشته‌ی تاریخ، از تحصیل فارغ شد. در همین ایام در شب‌های شعر حضور می‌یافت و با چهره‌های به نامی چون احمد شاملو و اسماعیل خویی نشست و برخاست داشت. سرودن را به طور جدی از دهه‌ی شصت آغاز کرد. از مجموعه شعرهایش می‌توان به عناوینی چون «از پاره‌های دوست داشتن»، «به یاد اسب‌ها و پرنده باش» و «به گوزن‌های تشنه چیزی نگو» اشاره کرد. گفتنی است که معقتدی در زمینه‌ی تحقیق و پژوهش نیز فعالیت داشته، و آثاری چند در حیطه‌ی نقد شعر و داستان به رشته‌ی تحریر درآورده است. او علاوه بر جایزه‌ی مهرگان که پیش از این نیز ذکر شد، لوح تقدیر کتاب سال الوند را نیز از آن خود کرده است.

در بخشی از کتاب صوتی از کوچه تا باران می‌شنویم:

فرصت تعریف‌ناپذیری بر دوش می‌کشد
حس سیال و گاه گمشده‌ای‌ست
به کمین سالخوردگی انسان و درخت
تنها می‌توانی در پی‌اش جا مانده باشی
هشتم مارس!
مثل گلوی کوچک آینه‌ای برابرت
زنانِ این سال
پاییز را پیاده می‌آیند

...

بهار با سپیده‌ی لبخندش
به کشف دیدنت می‌آید و صفی در تو تازه می‌شود
چیزی مثل دوست داشتنت
وسوسه‌ام می‌کند
فریاد برمی‌آرم:
«هنوز به بوی تو زنده‌ام
میهن شکوفه‌های سبز عاشقی‌ام
تنها تو را دارم»