کتاب صوتی گمشده دره سبز: خاطرات آزاده ایرانی محمدعلی کاظمی

کتاب صوتی گمشده دره سبز نوشته‌ی سیده مریم بازرگانی، خاطرات آزاده ایرانی محمدعلی کاظمی را روایت می‌کند که در سن 16 سالگی در عملیات خیبر اسیر نیروهای بعث شد و تا هفت سال در اردوگاه‌های عراق زندگی کرد.

درباره کتاب صوتی گمشده دره سبز:

در اسفندماه سال 1362 در هیاهوی جنگ میان ایران و عراق، عملیات خیبر در جزیره مجنون صورت گرفت و محمدعلی کاظمی نوجوانی شانزده ساله به همراه دیگر هم‌رزمانش به اسیری گرفته شد. پس از آن او در اردوگاه‌ موصل عراق زندگی کرد و سختی‌های فراوانی را متحمل شد.

سیده مریم بازرگانی در سال 1395 تصمیم گرفت تا با کمک اسناد و گفتگوهای به جا مانده در حوزه هنری، کتاب گمشده دره سبز را بنویسد و خاطرات این آزاده را به تصویر بکشد. تالیف این کتاب سه سال طول کشید و مصاحبه‌های تکمیلی‌تری نیز برای پرداختن به موضوع صورت گرفت.

این کتاب را می‌توان در زمره ادبیات بازداشتگاهی دسته‌بندی کرد؛ چرا که بیشتر خاطرات در اردوگاه‌های اسرا می‌گذرد و شرایط زندگی ایرانیان به خوبی روایت شده است. همچنین راوی کتاب محمدعلی کاظمی است و همه چیز از زبان و نگاه او بیان می‌شود.

یکی دیگر از تجربیات دردناک محمدعلی کاظمی در دوران اسارت آن بود که در ماه رمضان سال 1363 یکی از چشمان خود را به خاطر شکنجه‌های وحشیانه سربازان بعثی از دست داد و رنج زیادی را متحمل شد.

در انتها باید گفت سیده مریم بازرگانی تلاش کرده تا با مصاحبه‌های متعدد با آقای کاظمی و پرسیدن اسامی و اتفاقات آن دوران، تصویری دقیق از آن هفت سال ارائه بدهد.

کتاب صوتی گمشده دره سبز برای چه کسانی مناسب است؟

اگر به ادبیات دفاع مقدس علاقه‌مند هستید و می‌خواهید با زندگی اسرای ایرانی در دوران جنگ بیشتر آشنا شوید، این کتاب به شما پیشنهاد می‌شود.

سیده مریم بازرگانی را بیشتر بشناسیم:

او یکی از داستان‌نویسان ادبیات معاصر کشورمان است که در سال 1357 در شهر زنجان متولد شد و در دانشگاه آزاد زنجان، رشته پژوهشگری علوم اجتماعی را خواند.

سیده مریم بازرگانی همواره در آثار خود تلاش کرده تا از زیبایی‌ها و دستاوردهای ایران و ایرانی بنویسد و کتاب گمشده دره سبز را نیز به خاطر دغدغه‌های خود پیرامون دوران دفاع مقدس نوشته است.

در بخشی از کتاب صوتی گمشده دره سبز می‌شنویم:

روزهای بلند ماه رمضان خودم رو با شستن لباس و خواندن قرآن مشغول می‌کردم تا ساعت چهار در محوطه اردوگاه قدم می‌زدیم و ذکر می‌گفتیم. بعد از آمار می‌رفتیم داخل آسایشگاه، برنامه دعا و قرآن‌خوانی بین بچه‌های زنجان ترتیب داده بودیم. دور از چشم عراقی‌ها و با کشیک دادن، به نوبت قرآن می‌خوندیم و بقیه با صدای آهسته تکرار می‌کردیم.

سربازها شلنگ به دست طول و عرض محوطه رو راه می‌رفتن. می‌آمدند و گاه سیگار می‌کشیدند. جلوی آسایشگاه‌ها باغچه‌های کوچک بود. گل‌های قرمز کوچولو، زرد و صورتی زیبایی باغچه رو صد چندان می‌کرد.