کتاب صوتی خاطرات یک سرتق

کتاب صوتی خاطرات یک سرتق نوشته‌ی آرش صادق بیگی، ماجراهای زندگی پرهیاهو و پردردسر پسرکی ده ساله را به تصویر می‌کشد که مادری گیاه‌خوار و پدری گوشت‌خوار دارد و با شیطنت‌های خود، دردسرهای زیادی درست می‌کند.

درباره‌ی کتاب صوتی خاطرات یک سرتق:

حتماً شما هم فکر می‌کنید ماجراهای یک پسربچه 10 ساله با پدر و مادری که قطب مخالف یکدیگرند، باید جالب و بامزه باشد. حدس‌تان کاملاً درست است! کتاب خاطرات یک سرتق، در قالب داستان‌هایی کوتاه، خاطرات یک پسرک سربه‌هوا را روایت می‌کند که با پدر گوشت‌خوار و دروغگو و مادر گیاهخوارش زندگی می‌کند و هر روز شاهد اتفاقات جدیدی است که در خانه‌شان رخ می‌دهد.

این خاطرات بامزه و خنده‌دار توسط پسری باهوش و زرنگ که بسیار شیطان و بازیگوش است، روایت می‌شود. کاراکترهای دیگر کتاب، اعضای خانواده، دوستان، همسایه‌ها و اقوام هستند که هر یک خصوصیات و مخفی‌کاری‌های خودشان را دارند. اما در پایان هر داستان، راز هر کدام نزد دیگران برملا می‌شود، آن هم با شیطنت‌های شخصیت اول داستان.

این کتاب صوتی، سرشار از چیزهایی است که در زندگی معمولی شما هم به وفور دیده می‌شود: دوستی و کینه، قهر و آشتی، باج و باج‌خواهی و ... نویسنده نیز تلاش می‌کند تا فضایی مملو از شادی و خنده به شما هدیه دهد.

کتاب صوتی خاطرات یک سرتق برای چه کسانی مناسب است؟

کودکان 10 تا 12 ساله مخاطبان اصلی این کتاب بامزه و دوست‌داشتنی هستند.

با آرش صادق‌بیگی بیشتر آشنا شویم:

آرش صادق‌بیگی در سال 1361 در اصفهان چشم به جهان گشود. این نویسنده معاصر در گذشته به عنوان سردبیر مجله همشهری داستان در آن مؤسسه فعالیت می‌کرد. صادق‌بیگی مدرک کارشناسی ارشد خود را از دانشگاه هنر در رشته ادبیات نمایشی دریافت کرد و اکنون به عنوان سردبیر فصلنامه داستانی سان و مدیرمسئول ماهنامه ناداستان مشغول کار است. او علاوه بر داستان‌نویسی، فیلمنامه نیز می‌نویسد.

از بین آثار او می‌توان به بازار خوبان، قنادی ادوارد و خاطرات یک سرتق اشاره کرد. صادق‌بیگی در کارنامه‌اش سابقه نگارش فیلمنامه‌های «دایره راز» و «چشمان باز» و سریال «شاید برای شما هم اتفاق بیفتد» را دارد. کتاب بازار خوبان که در سال 1394 به چاپ رسید، در سی و چهارمین دوره جایزه کتاب سال جمهوری اسلامی ایران و در نهمین دوره جایزه ادبی جلال آل احمد برگزیده شد.

در بخشی از کتاب صوتی خاطرات یک سرتق می‌شنویم:

مامان می‌رفت و آخرین توصیه‌هایش سر بچه خوبی بودن و دست نزدن به گاز و والف آب و کنتور برق را توی چشمانم تکرار می‌کرد. بیچاره نمی‌دانست از یک هفته قبل، بنده ریزریز تمام خرده‌چیزهای بساط شب یلدا را آماده می‌کردم. از خرید نیم کیلو تخمه آفتابگردان گلپرزده و قایم کردنش زیر تخت تا برداشتن کَلِگی کره جغرافیایی‌ام و پنهان کردن هندوانه آرژانتینی در آن.

بابا مثل همیشه عسلویه بود. مامان می‌رفت تهران تا از آمدن ولف گانگ دبیر انجمن حفظ محیط زیست آلمان استقبال کند و منم لحظه‌شماری می‌کردم زودتر برود. یعنی چی شب یلدا همه دور هم جمع می‌شوند؟ اتفاقاً آدم باید طولانی‌ترین شب سال را با برنامه‌ریزی دقیق و نقشه و پلان حساب شده، تنهای تنها صبح کند.

دم‌دمای غروب که مامان پایش را بیرون گذاشت، اجرای مرحله اصلی نقشه‌ام شروع شد؛ ساختن کرسی. تا حالا از نزدیک کرسی ندیده بودم. فقط در آلبوم 30 سال پیش پدربزرگم الوندخان دیده بودم. توی هر عکسی خانواده زیر لحاف چیز مکعبی شکلی خوابیده بودند یا می‌زدند و می‌خواندند یا می‌خندیدند و تخمه می‌شکستند. بعدها مامان توضیح داد آن چیز مکعب شکل شبیه یک میز چوبی بوده که روی آن لحاف می‌کشیدند و زیرش زغال می‌گذاشتند.