کتاب صوتی آروم‌تر برو سارا

کتاب صوتی آروم‌تر برو سارا نوشته‌ی لارا دریسکل، درمورد دختری به اسم «سارا» است که همهٔ کارها را به‌سرعت انجام می‌دهد و برای هر کاری و رفتن به هرجایی خیلی عجله می‌کند. این کتاب یکی از داستان‌های مجموعه «علم همه چیز را حل می‌کند» است.

موضوع کتاب صوتی آروم‌تر برو سارا چیست؟

لارا دریسکل (Laura Driscoll) این داستان را از زبان بچه‌ای به اسم «آنیتا» روایت می‌کند که دوستی به اسم سارا دارد. او و سارا دوستان قدیمی هستند. یک روز زیبا که آن دو با دوچرخه‌هایشان به سمت پارک محله راه افتادند، سارا مثل همیشه خیلی سریع دوچرخه‌اش را می‌راند. او طوری دوچرخه‌سواری می‌کرد که انگار عجله دارد.

در مدرسه هم موقع زنگ ناهار، سارا همیشه اولین نفری بود که غذایش را تمام می‌کرد. اما آن‌قدر چیزهای مختلف روی تیشرتش می‌ریخت و لکه ایجاد می‌کرد که همه کاملاً می‌توانستند بفهمند که او چه خورده است. آنیتا هرچقدر به او یادآوری می‌کرد از سرعت خود بکاهد تأثیری نداشت و سارا همهٔ کارها را به‌سرعت انجام می‌داد.

کتاب آروم‌تر برو سارا (Slow Down, Sara) یکی از داستان‌های مجموعه علم همه چیز را حل می‌کند است که به بچه‌ها چیزهای مختلفی یاد می‌دهد. این داستان به بچه‌ها آموزش می‌دهد تا از توانایی‌ها و استعدادهایشان در مسائل خوب استفاده کنند و به دنبال یادگیری باشند.

درباره مجموعه علم همه چیز را حل می‌کند:

کتاب‌های این مجموعه به کودکان کمک می‌کند تا مثل دانشمندان فکر کنند. فعالیت‌ها و آزمایش‌هایی که در هر کتاب گنجانده شده، کنجکاوی بچه‌ها را برمی‌انگیزد و آن‌ها را به انجام کارهای علمی تشویق می‌کند. این داستان‌ها علاوه بر جنبهٔ سرگرم‌کنندگی، با ایجاد موقعیت هوشمندانه، ذهن کنجکاو کودکان را فعال نگه می‌دارد و باعث ایجاد سؤال می‌شوند. طوری که آن‌ها با شنیدن این داستان‌ها تشویق می‌شوند که به دنبال پاسخ سؤال‌هایشان بروند.

کتاب صوتی آروم‌تر برو سارا مناسب چه کسانی است؟

این کتاب برای کودکان 6 تا 8 سال و والدینی که قصد دارند برای بچه‌های خود قصه‌های آموزنده بگویند مناسب است.

در بخشی از کتاب صوتی آروم‌تر برو سارا می‌شنویم:

سارا به جوکی که گفته بودم نخندید. اون اصلا حواسش به من نبود و به حرف‌هام گوش نمی‌داد. خیلی جدی داشت آگهی‌ای که روی تخته‌ی اعلاناتِ توی پارک آویزون بود رو می‌خوند. قضیه از این قرار بود که چند روز بعد، یک دورهمی توی محله‌مون برگذار می‌شد. بچه‌های باید توی جعبه‌های چوبیِ چرخ‌دار می‌نشستن و باهم مسابقه می‌دادن.

بهش گفتم: «هی، سارا. تو باید ثبت نام کنی. آخه زیاد برات فرقی نمی‌کنه؛ همینطوری هم همه جا مسابقه میدی.»

سعی کردم با آرنجم به پهلوی دوستم سقلمه بزنم. ولی اصلا سارایی وجود نداشت که دستم بهش برخورد کنه. به اطرافم نگاه کردم. مثل اینکه خیلی وقت پیش از اونجا رفته بود.

یک حسی بهم می‌گفت که می‌دونم کجا داشت می‌رفت و چه نقشه‌ای توی سرش داشت.