کتاب صوتی بی‌تو: غزل‌هایی منتخب از ساعد باقری

کتاب صوتی بی‌تو: غزل‌هایی منتخب از ساعد باقری، مجموعه‌ای منتخب از اشعار عاشقانه و اجتماعی شاعر معاصر و باسابقه کشور است. او اشعار روح‌انگیز خود را در قالب غزل سروده و مفاهیمی دلنشین و انسانی را در ظرف کلمات آهنگین به تصویر کشیده است.

درباره کتاب صوتی بی‌تو: غزل‌هایی منتخب از ساعد باقری:

حضرت حافظ، پایان‌ناپذیری دریای عشق را این‌چنین گوشزد نموده است: «یک قصه بیش نیست غم عشق و وین عجب/کز هر زبان که می‌شنوم نامکرر است». به بیانی پارادوکسیکال، عشق و عاشقی قصه‌ی تکراری‌ای است که هرگز تکراری نمی‌شود. زیرا بر هر زبان که جاری شود، طعمی نو و بی‌همانند دارد. این‌چنین است که شاعران قرن‌ها و قرن‌هاست که از عشق می‌گویند، بی‌آنکه خود و یا مخاطبین‌شان از نفس بیفتند و یا دچار ملال گردند.

این امر خصوصاً و به طور ویژه‌ای، درباره‌ی شاعران پارسی‌زبان صادق است. زیرا تقدیس عشق و به تبع آن تغزل‌گرایی مدت‌های مدید است که در ادبیات ما ریشه دوانیده است؛ تا جایی که دیگر به بخشی جدایی‌ناپذیر از فرهنگ و ذهنیت ایرانی بدل گشته است. خلاصه‌ی کلام اینکه عشق، یگانه موضوع محبوب غالب شاعران پارسی‌گوی است.

ساعد باقری نیز در کتاب شعر بی‌تو، غزل‌های عاشقانه منتخب خود را در این اثر جمع‌آوری کرده و در کنار آن مفاهیم اجتماعی نیز اشعارش را جذاب‌تر و تامل‌برانگیزتر کرده است.

کتاب صوتی بی‌تو: غزل‌هایی منتخب از ساعد باقری برای چه کسانی مناسب است؟

اگر به اشعار فارسی به خصوص غزل‌های عاشقانه علاقه‌مند هستید، این کتاب شعر برای شما لذت‌بخش خواهد بود.

ساعد باقری را بیشتر بشناسیم:

او یکی از شاعران معاصر ایران است که به خاطر سرودن سرود ملی ایران شهرت بیشتری پیدا کرد. ساعد باقری علاوه بر نوشتن و سرودن، به مجری‌گری در رادیو و تلویزیون نیز مشغول است.

او ترانه‌ها و اشعار پرطرفداری را برای خوانندگان محبوب سال‌های اخیر همچون عبدالحسین مختاباد، علیرضا افتخاری، حسام‌الدین سراج و محمد اصفهانی سروده است و سال‌ها نیز به عنوان یکی از اعضای شورای عالی شعر صداوسیما فعالیت کرد.

برخی از آثار منتشر شده این شاعر بزرگ، عبارتند از: «نجوای جنون (1363)، شعر امروز (1371)، مدیر باش (1394).

در بخشی از کتاب صوتی بی تو می‌شنویم:

تا چند بسته ماندن در دام خودفریبی
با غیر آشنایی، با آشنا غریبی
پابند خاک ماندیم، سوی وطن نراندیم
در انحصار غربت، ای دل چه می‌شکیبی
از داغ می‌سرایی، وز سوز بهره‌ات نیست
آوازخوان دردی، وز درد بی‌نصیبی
داغت به دل نشیند، ای جان که سرد خویی
آتش به جانت افتد، ای دل که بی‌لعیبی
در بستر قوافی تا چند هرزه بافی
پوسیدی آه شاعر در کنج خودفریبی