کتاب صوتی مورچه در ماه

کتاب صوتی مورچه در ماه رمانی‌ست به قلم لادن نیکنام که نخستین بار در سال 1387 به چاپ رسید. این اثر شنیدنی، درباره‌ی زندگی تأثربرانگیز زنانی سرخورده است که جامعه هر یک از آن‌ها را به شکلی از پای درآورده است.

درباره کتاب صوتی مورچه در ماه:

ادبیات داستانی ایران در یکی دو دهه‌ی اخیر، شاهد ظهور صداهایی نو بوده است؛ نویسندگانی با ذوق و با استعداد که علاوه بر توانایی‌های ادبی، از دغدغه‌های جدی اجتماعی نیز برخوردارند. برای دسته‌ای از این نویسندگان، مسئله‌ی زنان و موقعیت آن‌ها در جامعه از مهم‌ترین این دغدغه‌هاست.

لادن نیک‌نام به عنوان یک زن نویسنده، در کتاب صوتی مورچه در ماه، کوشیده تا با بیان داستانی که البته خالی از سویه‌های روان‌شناسانه‌ نیست، از زنانی بگوید که درگیر مصائب فراوان اجتماعی‌اند. زنانی که همزمان باید از جسم و روان خویش در برابر تعرض‌ها و پیش‌داوری‌ها مراقبت کنند.

رویا (زنی دغدغه‌مند با فکری بلند)، گیتی (شاعری با روحیه‌ای خاص) و لاله شخصیت‌های اصلی‌ای هستند که وقایع کتاب حول محور آنان به وقوع می‌پیوندد...

در یک ارزیابی کلی، می‌توان گفت که کتاب مورچه در ماه اثری موفق و تاثیرگذار است. چرا که نویسنده‌ی آن توانسته میان لحن رویاگونه و شاعرانه‌ی خود و موضوع عینی و اجتماعی اثرش، توازنی مناسب برقرار نماید. او همچنین، کوشیده تا آنجا که ممکن است، اثری صادقانه خلق کند؛ به این معنی که هر آنچه روایت می‌کند و می‌گوید به نوعی برگرفته از نگاه خود او باشد، و نه تقلیدی کورکورانه از موضوعات باب روز.

کتاب صوتی مورچه در ماه مناسب چه کسانی است؟

این کتاب صوتی را دوست‌داران داستان فارسی پیشنهاد می‌کنیم.

با لادن نیک‌نام بیشتر آشنا شویم:

وی شاعر، نویسنده و منتقدِ متولد سال 1347 است. فعالیت‌های ادبی نیکنام از سال 1375 و با انتشار داستان‌هایی کوتاه در نشریات آغاز شد. اولین مجموعه شعر چاپ‌شده از او روزشمار جنوب نام داشت. از آثار شاخص نیکنام می‌توان به این عنوان‌ها اشاره کرد: «علائم حیاتی یک زن، این خانه پلاک ندارد، ماندن در وقت اضافه»

در بخشی از کتاب صوتی مورچه در ماه می‌شنویم:

تلفن زنگ می‌خورد. خشایار می‌دود طرفش. محمد به تو نگاه می‌کند، و چشم مادر محمد به خشایار است تا بفهمد کیست. «الو». محمد با حرکت چپ و راست سر از او می‌پرسد کیست، خشایار می‌گوید «بله، گوشی». گوشی بی‌سیم را در هوا کجکی نگاه می‌دارد، جوری که یعنی با تو کار دارند. می‌پرسی «کیه؟». آرام جواب می‌دهد «آقای فرهمند». احساس گناه قلبت را می‌کشد رو به پایین. چرا؟ نمی‌دانی چرا مادر محمد به محمد نگاه می‌کند؟ چشم‌های درشتش شبیه علامت سوال‌اند. شبیه آدمی که آدرس جایی را گم کرده است. انگار می‌خواهد به تو بگوید "این آقا با تو چه کار دارد؟!" گوشی را از دست خشایار می‌گیری و می‌آیی توی اتاقت. مرجان کنار کمد دیواری اتاق ایستاده. پشتش به نور است. چشم‌هایش را درست نمی‌بینی. مرجانی می‌گوید: «خانوم تو رو خدا عصبانی نشی‌ها.» می‌گویی: «بله؟»...