کتاب صوتی دخترک فواره‌ای

کتاب صوتی دخترک فواره‌ای نوشته‌ی حدیث لزرغلامی، درباره دخترکی خردسال است که توان حرف زدن ندارد و تلاش اعضای خانواده‌اش نیز هیچ نتیجه‌ای نداشته است تا اینکه در یک روز عجیب نگاه دختربچه به فواره‌ای جادویی می‌افتد و همه چیز تغییر می‌کند.

درباره کتاب صوتی دخترک فواره‌ای:

دختر بچه‌ای چهارساله از زمانی که به دنیا آمده، هیچ حرفی نزده و هیچ‌کس صحبت کردنش را ندیده است. تمام خانواده‌اش نیز تلاش کرده‌اند تا مشکل او رفع شود و حتی به دوا و درمان نیز روی آوردند اما درنهایت فایده‌ای نصیب‌شان نمی‌شود تا اینکه یک روز دخترک چشمش به فواره‌ای بلند می‌افتد و ناگهان به طور معجزه‌آسایی شروع به حرف زدن می‌کند.

کتاب دخترک فواره‌ای از چندین قصه جذاب، تمثیلی و پر رمز و راز تشکیل شده و این ویژگی بر جذابیت هرچه بیشتر اثر افزوده است.

شما در این داستان علاوه بر آشنایی با شخصیت‌های واقعی مانند دخترک فواره‌ای، مادر و مادربزرگ با شخصیت‌هایی جذاب و افسانه‌ای نظیر آقای شاعر، دعانویس، جادوگرها و جنی که صدا نداشت همراه خواهید شد.

کتاب صوتی دخترک فواره‌ای برای چه کودکانی مناسب است؟

این کتاب برای کودکان و نوجوانان 10 تا 14 ساله دلنشین و شنیدنی خواهد بود.

حدیث لزرغلامی را بیشتر بشناسیم:

او نویسنده، شاعر و فیلمنامه‌ نویسی‌ست که بیشتر برای کودکان و نوجوانان قلم زده و فارغ‌التحصیل رشته روزنامه‌نگاری از دانشگاه علامه طباطبایی‌ست.

حدیث لزرغلامی تاکنون بیست و پنج جلد کتاب نوشته اما اولین رمانش در سال 1390 موفق شد برنده لوح زرین و دیپلم افتخار جشنواره کتاب کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان شود و در سال 2013 نیز در فهرست کلاغ سفید قرار بگیرد؛ لیستی که سالانه از سوی کتابخانه مونیخ منتشر می‌شود و شامل کتاب‌های پیشنهادی کودک و نوجوان است.

لزرغلامی علاوه بر داستان‌نویسی برای تلویزیون و سینما نیز فیلمنامه می‌نویسد و به عنوان سرپرست نویسندگان انیمیشن گیگول (دایره‌المعارف انیمیشنی کودکان و نوجوانان) فعالیت می‌کند.

برخی از مهم‌ترین آثار این نویسنده عبارتند از: «ماه پیشانی و خواهر بادمجانی، روبی، نبرد نوروزی، هیمالایا غول قاتل، جادوگر طبقه هشتم و...»

در بخشی از کتاب صوتی دخترک فواره‌ای می‌شنویم:

این داستان باعث شد که حتی مادر دخترک فواره‌ای هم که دیگر حاضر نبود به او دست بزند، اخلاقش را عوض کند و تبش پایین‌تر بیاید.

مادربزرگ این روزها قصه‌هایی درباره سرنوشت تعریف می‌کرد. دخترک فواره‌ای را که ساعت‌های طولانی در طول روز به فواره‌های زل می‌زد و تقریبا هر وقت خانه بود، می‌خوابید روی دامنش می‌خواباند و برایش قصه می‌گفت.

وسط یکی از این قصه‌ها بود که چشم‌های مادربزرگ روی صفحه تلویزیون خشک شد. عینکش را جابه‌جا کرد؛ فکر کرد اشتباه دیده؛ دخترش را صدا کرد: اختر اختر بیا اینجا ببین این دختره کیمیاست؟ اختر که داشت درجه حرارتش را که تازه از زیر زبانش در می‌آورد، تکان می‌داد از همان ته اتاق پرسید: کیمیا؟ کجا؟ توی تلویزیون؟!